KOPK

Let us pray...

2009-02-19T12:42:00.006+02:00

Dear Lord,
I thank you for this freakin' day, like everyday. I thank You for my being able to see and understand how my life sucks and miserable. Great job! I know the shit, what is the point then? Everything's goin' down these days, you know. Of course you know, you are "GOD" man. Don't you play WoW all day long? Came on man, you have your own Wow down there.

Anyway i can not find the reason and solutions. Stop fuckin' with me, i can not take it anymore, see? Sometimes i want to say "Screw you" but i can not. 'Cause i still love you man, than you do. We are cool, right? So i need your help man, really bad.

I know, i have everything to praise (health, my homies, etc.). But why i aint happy? You know, i don't want money, fame or Adriana Lima like other freaks. I want only happiness. That's all... There is nothing You can not handle right (I know Moses and the Red Sea stuff. That's awesome!!!).

The long and the short of it, Why do you like messing with me much? What the hell is goin' on? I think you are the one who can help. 'Cause You are the man who created me and my destiny, right? On the other hand i don't want to make other people sad anymore, somehow they are counting on me still. Anyway i have no right to let them down. Seen man, i am a good guy.

This is my prayer.
Respect!
Amen.

Hymn to Stalker

2008-11-01T13:07:00.012+02:00

Biz! Özgür topraklarda ölümü takip edenler,
Susuz... Kuruyan ruhlar içimizde,
Nefessiz... Boğulan hayatlar geçmişimizde...
Çok geç... Bir kör yürüyüş peşimizde...

Ve...

Çatırdıyor ne varsa yaşamaya değer,
Siliniyor hatıralar teker teker...

Sonra...

Karanlık çöküyor bu topraklara,
Gölgeler bile bulanınca kana,
En sıcak kalpler bile eriyor,
Soğuk güneşin ışığında.

Ama...

Özledim, çok özledim!
Bir yudum su, bir derin nefes gibi...
Keşke gelse, fısıldasa biri...
Ne varsa o günlerden kalan.
Oysa şimdi...
Yalnızlığın kardeşi özgürlük,
Ve umutların katili zaman...

Barbar Hukuku...

2008-08-13T21:04:00.013+03:00

Adı Çeçenistan, Afganistan, Irak ya da Gürcistan olsun; kılıfı "ön müdehale", "meşru müdafa" ya da uluslararası hukukta zikredilen sulandırılmaya müsait her hangi bir tanım olsun; "barbarlık" muktedir ile vakidir.

Güç, mutlak ve emsalsiz tekellere mal olunca; mevzu bahis muktedir bu iktidarlar ellerindeki güçle kutsanınca; dünya barbarlara mülk, barbarların kıt merhameti ise hukuk olur...

Bu hukukun hüküm sürdüğü dünyada "insan hakları" hayal; demokrasi ise ancak "masal"lardan ibarettir. Barbarları "mülkünde" meşru kılmak için can çekişen insanlığa söylenen böylesi yalanlar ise kendilerince zaruridir.

Sağlam bir miğde ve istifrasız günler dileğiyle...

13 Yıl Sonra Bir "Güvenli Bölge"

2008-07-11T03:14:00.005+03:00

11 Temmuz 1995'de can çekişiyordu insanlık, sokak sokak, ev ev... Ve takvimler 18 Temmuz 1995'i gösterdiğinde ise çoktan ölmüştü, katledilen 8.300 kişi ile birlikte... Bir daha dirilmemek üzere...

Medeniyetin ortasında, güpe gündüz, alenen işlenen sistematik cinayetlerin final perdesi, kaybolan insanlığın son öyküsü, 1992'de Bratunac'da başlayan katliyamlar zincirinin Dayton'a yaklaşırken son halkası; Srebrenitsa... Srebrenitsa'yı bu kadar anlamlı kılan ne yaşanan kıyımın büyüklüğü, ne de insanlara ölene kadar yapılan işkence ve zulmün iğrençliğiydi... Sırplar, sadece ismi "savaş" (gerçekte en başından sonuna kadar "etnik temizlik ve kıyım") olan bu süreçte yüzlerce defa sağlıklı bir insanın dinlerken bile miğdesini bulandıracak icraatlara imza atmamışlar mıydı? Ne kadar akıl almasa da 1992-1995 Bosna'sında katliyam ve soykırım olağan bir olaydı. Srebrenitsa'yı bu denli anlamlı kılan, başlı başına bir utanç abidesi olan bu tarihsel süreçte katliyamın Birleşmiş Milletler'in denetimindeki bir "Güvenli Bölge"de, ironinin adeta dibine vururcasına yaşanmış olmasıydı.

Dünyadaki hissiz kamu oyunun, tepkisiz BM'nin en az gözü dönmüş Sırp çetnikler kadar suçlu olduğunun acı kanıtıydı Srebrenitsa...

Kıyımlar silsilesini en başından beri "iç savaş" olarak değerlendiren AB (ki o zamanlar halen AET'den AB'ye geçiş sürecini yaşamaktaydı) ve "medeniyet"in ışığında bir yıldız gibi parlayan diğer tüm mümtaz devletlerin son ana kadar müdehale etmemek için direnmiş olması, süreci "soykırım" olarak değerlendirmedeki isteksizlikleri, 1948'de kabul edilen "Soykırımı Suçunu Önleme ve Cezalandırma Sözleşmesi"nin hükümlerini yerine getirmemek için atmadıkları taklanın kalmamasının alamet-i farikası olduğu için Srebrenitsa unutulmamalıdır, unutturulmamalıdır.

İnsanoğlunun "medeniyet" ve "demokrasi" kavramlarını eline alıp kendini tatmin ettiği, tren-öküz ilişkisini perçinlemek adına parlamentolar, komisyonlar inşaa ederek yarattığı bu "demokrasi" çağında, burnunun dibini ne kadar görebildiğinin ya da görmek istediğinin de ayrıca kanıtıdır Srebrenitsa...

Kadın Olmak

2008-05-12T02:44:00.013+03:00

Hem de bu dünyada...

Hakkı olduğu var sayılan...
Batıda da, doğuda da hep itilip kakılan...
Bir türlü "insan" yerine konmayan...
Erkeğin hayallerinin kıvrımlı "metası", evinin kadını, çocuklarının anası...
Kadınlar...

Ve sanki bunu bilmezmiş gibi, hatta dalga geçer gibi onlara adanan günler...

Mayısın İkinci Haftası
Doğuran kadının günü... Belki kendi rızasıyla, belki de zorla ama doğuran... Doğurgan kadının günü... Kendine çoktan biçilmiş bir rolün, sessiz sedasız kahramanının günü.. Doğuramayan hem cinslerinin "yarım", evli olmayanlarının da "iffetsiz" sayılıdığı bir dünyada yaşayan "anne" rolündeki kadının günü...

8 Mart
Ataerkil, şoven erkek dünyasında "üreten kadın" karakterine bir sadaka mahiyetindeki... Sonra da utana, sıkıla ama yine aynı "sadaka" edasıyla tüm kadınlara mal edilen saçma, sapan bir gün... Hem de yüzyıllar evvel tüm dünyayı erkek egemonyasına emanet ederek...

Utanıyorum efendim, utanıyorum kendimden...

Ellerim titreyerek, yutkunarak, utana sıkıla, tiz bir sesle kendime söyleyebildiğim bir gerçek yüzünden...

Bugün yine kadınların, kadın olamadıkları bir dünyada yaşadığımı hatırladım efendiler ve utanıyorum kendimden...

Uzun saç, küpe, çocuk, yemek, çamaşır, bulaşık, evin kuytu köşesi, baş örtüsü, makyaj, namus, bilezik, etek...

Utandım efendiler, rollerine kuzu kuzu boyun eğdikleri, gıkları bile çıkmadığı, hep o yaşlarını içlerine akıttıkları için utandım...

Hocamın Sözü

2008-04-30T00:12:00.008+03:00

Hocama...
Bana Anayasa Hukuku'nu, vatandaş olmanın -ya da olunması gerektiğinin- gerekliliklerini öğreten kâdim insana...

Takvim yaprakları 8 Kasım 2007'yi gösterdiğinde "o" şöyle demişti: "Hepimiz Kürdüz, hepimiz DTP'liyiz"...

Birkaç ay önce, Aysun Kayacı adında bir kızcağız, seçimle belirlenme esasına dayanan temsili demokrasilerin, geçmişten günümüze -hatta belkide sonsuza kadar- sıkça tartışılan bir sorunsalını kendi çapında -ama iyi, ama kötü, ama doğru, ama yanlış- dile getirdiğinde "o" : "Bu arkadaşları düşünce suçlusu yapmak taltif etmek olur. Ortada fikir kırıntısı yoktur" demişti... (Birileri de haklı olarak "o"na şöyle demişti)

Sonra bugün "o" ; "Milliyetçilik mi insanları aptallaştırıyor, aptallar mı milliyetçi oluyor bunu bilmiyorum" dedi... Hem de aynı konuşmasında bu ülkede yaşayan, farklı bir etnik kimliğe mensup vatandaşlarımızı "Kürt kökenli vatandaşlarımız" yerine "Kürt yurttaşları" ("-mız" bile değil) diye betimlendirerek...

Ben de sayın hocamın hatırasına sonsuz saygı duyarak ve ona layık bir öğrenci olduğumu kanıtlayarak : "Demokrasiyi kendi tekeline alıp, etnik milliyetçiliği nimetten sayanlar mı iki yüzlüdür, iki yüzlüler mi demokrasiyi tekeline alıp, etnik milliyetçiliği nimetten sayar işte ben de bunu bilmiyorum" diyorum.

Dünya tarihinin ibret dolu sayfaları, tükürdüğünü yalayan pek çok "şeref" sahibi siyaset adamıyla doludur ancak pek azı kendi balgamını da yalayacak kadar miğde sahibidir...

Saygılarımla...

Sevgili hocam, Doç. Dr. Ufuk Uras'a...

Tersten Bakmak

2008-03-29T23:01:00.008+02:00

Uzun zamandan beri Kanal 7 ve STV'nin sadık bir izleyicisiyim. Sakin kafayla, dikkatlice bu kanalları izlediğimde oldukça faydalı bilgilere ulaşıyorum ama sandığınız şekilde değil...

Neden "Hizmet" Kanalları?

Bu kanalları "muhafazakar kesime yakın kanallar" olarak tanımlayabiliriz. Daha da baside indirgeyelim; aile ve dini kültür gibi manevi değerlere önem veren kanallar... Bu kanalların yanına Yeni Şafak ve Zaman gibi gazeteleri de koyduğumuzda aile fotoğrafı tamamlanacaktır. Diğer aile resminde ise Doğan Abi var tabii ki. Milletçe gözümüz, kulağımız bu iki aileye emanet, başka bir konu.

Benim bu iki aileden neden muhafazakar tarafı takip ettiğimin sebebine gelelim. Aslında AKP'nin %47'lik oy alıp, tek başına iktidara gelirken argümanı neyse o. Bizim muhafazakar halkımız ne istiyor, gündemi ne, neye seviniyor, neye üzülüyor,sorunları neler öğrenmek. Öğrendikten sonra da yorum yapabilmek, mümkünse de bir çözüm bulmak... Bunları da öğrenmek için sokak sokak gezmek yerine, bu halkı yönlendirenleri dinliyorum hepsi bu. Bu şekilde çok faydalı oluyor.

Mahkumiyet

"Muhafazakar kesim" bazı elitlerin yıllarca yaptığı gibi yok sayarak malesef yok olmuyor. Siz yok saydıkça bu kesim birilerinin eline düşüyor, düştükçe de radikalleşiyor. Zira bu kesmin varlığından değil radikalleşmesinden korkun. Radikalleşmemeleri için de onları dinlemek, anlamak ve onların gözüyle dünyayı tartabilmek gerekiyor. Kısa zaman içinde var olan sorunların, bu kesmin isteklerinden değil, o kesmin sorunlarına çözüm üreten tekelci zihniyetten, muhafazakarların kendi ritüellerini aslında doğru-düzgün bilmemelerinden kaynaklandığını fark edeceksiniz.

Bu ülkede yaşamının odağına dini inançlarını koyan muhafazakar kesim, -isimleri değişse de- yıllarca aynı akımdan gelenler tarafından dinlenmedi mi, sadece onlar tarafından adam yerine konmadı mı? Tabii ki dinlendiği kadar da sömürülmedi mi? Dün Milli Selamet, sonra Refah Partisi, şimdi de AKP... Bu partilerin neredeyse var oluş sebebi din temelli siyasal politikalar izlemek değil miydi? AKP; imam hatip, türban konuları ve Evangelist Amerika'nın ortadoğu politikası olmasa ikinci defa iktidar olabilir miydi?

Kıyamet Mitolojisi ve Evangelizm

Bu noktada kısa bir soluk alalım isterseniz. Ülkedeki gündemi bırakalım, yeni dünya düzenindeki sembolizme bir göz atalım.

Yeni dünya düzeni ve bu yapının sadece bir ayağı olan Büyük Ortadoğu Projesi'nin siyasal mı, yoksa dini bir oluşum mu olduğunu kesin olarak söylmek o kadar da kolay değil. Amerika'nın başı çektiği, Ortadoğu'dan da muhtabını bulduğu yükselen dini siyaset, çıkar ilişkilerinin bir kamuflajı mı, yoksa projelerin ana ekseni mi? Ya da Evangelistler, Radikal İslamcılar ve aşırımı sağcı Yahudler'in ortak noktaları neler?

Evangelizm, kökenini Hristiyanlar'ın kutsal kitabı olan İncil'den ve onları yazan azizlerden alıyor. Mantığı da çok karmaşık değil, İncil'in dediklerine sadık bir insan olmak. İşin siyasal kısmı ise İncil'de anlatılanlar üzerinden siyasal politikalar üretmekle başlıyor. Kilit noktalar ise Mesih'in dünyaya gelmesi ve tüm Hristiyanlar'ın onunla birlikte göğe yükselmesi ile alakalı.

Bu kutsal sürecin biran evvel başlamasını isteyen Evangelistler çeşitli pasajlardan ilham alıp, bu süreci hızlandırmaya çalışıyor. Ortadoğu projesinde İsrail'e yardım edilmesi ve Kudüs'ten Filistinliler'in atılmak istenmesinin sebebi de bu, Harem-ül Şerif altında yapılan gizli kazıların yapılmasının da. Dikkat ederseniz Harel-ül Şerif'in etrafındaki yeşil alanın her sene daha da genişleyip, denetiminin İsrail'e geçtiğini fark edeceksiniz. Peki ya Harem-ül Şerif nasıl yıkılacak? Bir ihtimal ama HAARP ile. Tamamen bir komplo teorisi olsa da HAARP pek çok yerde ve zamanda denendi, 17 Ağustos depremini tetikleyen bir sistem pek ala bu sorunu da ortadan kaldırabilir. Peki sonra ne olacak?

Süleyman'ın Tapınağını tekrar inşaa edilecek. İncil'e göre bu tapınak yeniden inşaa edilince İsa Mesih yer yüzüne inecek. Ya inmezse? O zaman içinde Tevrat, On Emir ve Musa'nın asasının bulunduğuna inanılan Ahit Sandığına ulaşılması gerekiyor.

Bu projenin en büyük taraftarı ise Yahudiler'in Ortodoks diye tabir edebileceğimiz daha radikal kanadı. Katolik Hrisyiyanlar ve Yahudiler ise tüm bu sürecin tanrının işine karışılması, yani şirk olarak görse de diğer bu gruplara engel olmadıkları bir gerçek. Diğer yandan bazı Müslüman cammatleri içinde de bir Mehdi beklentisi var.

Kısaca karşımızda tanrıya inandıklarını söyleyen ancak onun yarattıklarını yok edecek kıyamet sürecini başlatmayı hedefliyen radikal gruplar var. Bu alışılmadık bir durum değil, yüzyılar boyunca insanlar bazen bireysel, bazen de böyle geniş kitleler halinde kıyametin yaklaştığına ve bir kurtarıcının geleceğine inandılar. İnandıkları halde Hz.İsa'dan tam 2012 yıl sonra (Hz.İsa'nın asıl doğum tarihi olan 16 Nisan M.Ö. 4 üzerinden hesaplandığında, 2008 değil, 2012 yılındayız) dünya yerli yerinde durmaktadır. Ancak bu kıyamet senaryolarınon üretilmesine, o günden korkulmasına, o günün merak edilmesine ama en tehlikelisi o günün biran evvel gelip ilahi adaletin tecelli etmesine duyulan umuda engel değildir. Böyle bir günün umudun tehlikesi dünyanın sona ermesi değil, bunun bir umut olması ve var olanı düzeltmek yerine yok etmek için insanoğlunun elinden geleni yapıp, kendi cehennemini yaratmasıdır. Kısaca kıyamet ona inanan radikallerin eliyle mi gerçekleşecek yoksa tanrının eliyle mi?

Diğer yandan 11 Eylül sonrasında pompalanan ezoterik semboller, dini temelli kehanetler ve din kaynaklarına doğru atıfta bulunan olaylar dünyayı bazı olaylara alıştırma seminerleri? Neyse biz konumuza geri dönelim...

Toplumsal Bilinçaltı

Şimdi de bu ülkede artan muhafazakar akımın güç kazandığı ve tek başına iktidar olduğu günlere bir göz atalım. Bir düşünelim; 2000'li yılların başındaki Televole ve televizyonda afişe edilen gece hayatı kültürüne tepki olarak muhafazakarlık yükselmiş olamaz mı? Bu tepki bile AKP'yi tek başına iktidar yapamaz mı? %52'lik genç nüfusun benlik kazanmaya başladığı dönemden bahsediyoruz, Amerika'da daha çok görülen alt kültürlerin sıklaştığı yıllardan bahsediyoruz. Genç alt kültür gruplarının saflarını çizdiği, bu saflara eski muhafazakar kanattan tepkilerin geldiği, bu saflara tepki olarak da bazı gençlerin muhafakarlığı seçtiği yıllardan bahsediyoruz. Sosyal ilişkiler ağı üzerinden bakıldığında muhafazakarlık ve AKP bambaşka bir çehre kazanacaktır.

AKP'nin oluşum sürecinde halkın çoğunluğunun belli bir yaşam tarzına tepkili olduğunu net bir şekilde gözlemliyoruz. Hayır, bu kesinlikle Kemalist orta yaşlı, eğitimli zümre değil. Asıl tepkinin odağında futursuz tüketim kültürü ve kaygısız edonizm olduğunu görüyoruz. Kaldı ki AKP'nin daha ilk girdiği seçimdeki zaferi milli görüş cephesinden gelecek oylarla açıklanamaz.

Şimdi tepki duyulan bu yaşam tarıznı göz önüne aldığınızda türban tartışılırken "Mini etekli kızımız ve türbanlı kızımız" diye verilen örneğin tesadüf olduğunu mu düşünmektesiniz hâlâ? Oysa toplumun bilinçaltı halen 2000'in başındaki televoleleri, gece hayatındaki kıvrak etekleri unutmamıştır.

İşte size güzel bir örnek daha; geçenlerde AKP Konak İlçe Başkanlığı'nın Atatürk Stadı hakemler seminer salonunda düzenlediği danışma meclisi toplantısına katılan AKP İzmir Milletvekili İsmail Katmerci, konuşmasında NTV'de yayınlanan `Haydi Gel Bizimle Ol' adlı programın perşembe günkü yayınında Aysun Kayacı'nın kırdığı (konu aslında temsili demokrasilerin genel sorunsalı ancak Aysun Kayacı bunu dile getirirken pot üstüne pot kırıyor-ayrı bir konu-) pota değiniyor ancak bu konuşmasında Aysun Kayacı'nın kıyafetinden bahsetmesinin ya da "...Orada bir tane hanım oturuyor. Herkes normal giyim kuşamıyla oturuyor. Bir tane de manken ya da şarkıcı olabilir, öyle bir hanım oturuyor. Diğerleri konuşuyor, kameralar boyuna onu gösteriyor. Ne yapıyor bu kadın diye bakıyordum, dikkatimi çekmişti. Üstünü, başını gösteriyorlar. Sağdan, soldan gösteriyorlar. Kadın susuyor. Sonra baktım o kadın başladı konuşmaya. Kadın diyorum, mahluk diyorum..." bunu belirtmesinin ne maksadı olabilir.

Belli ki sözü "Kadının kıyafetine, giyimine kuşamına bak ne mal olduğu belli..." demeye getiriyor. Önemsiz bir örnek gibi gözükse de gerçek bu. Siz giyiminiz ve kuşamınıza göre namuslu ve iffetlisiniz. Namus kavramı iki bacağının arasında olan bir toplumda rüşvet ve ahlaksız siyaset tabii ki normal karşılanacaktır. Şurada Aysun Kayacı çok umrumda olduğu için bunları söylemiyorum ama Kemal Unakıtan sahibi olduğu Orman Vasfını kaybetmiş arazilerin izzahını "Kardeşim sen de bastır parayı al, paran kadar konuş" diyebildikten sonra pişkin pişkin gülerek koltuğuna oturunca aklanıyorsa ama Aysun Kayacı mini etekle dolaşıyor diye hedef gösterilebiliyorsa tereddüt dahii etmeden sadece cinselliğe dayalı kıt bir ahlak anlayışımızın olduğunu söyleyebiliriz.

Diğer yandan sadece cinsel ögelere yadalı bu kıt ahlak anlayışının sadece kadınlar üstünden hareket ettiğini de belirtmeyi ihmal etmeyelim. Öyle ki cinsel istismara uğrayan kadın mağdur olsa bile ahlaksız, erkek böyle bir istismardaki zorba bile olsa aklanabiliyor. Geçenlerde Recep Tayyip Erdoğan Avrupa'nın bilmini, tekniğini değil ahlak anlayışını ithal ettiğimizi, bu yüzden ahlaksızlaştığımızdan yakınıyor. Kendince haklı sebepleri olabilir ama ben de aynı şeyden yakınıyorum. Bizim siyasetçimiz Japonya'dan hep teknoloji alıyor da bir türlü ahlak anlayışını almıyor. Merak ediyorum ne zaman siyasetçilerimiz bu kadar ağır suçlara, belgeli usulsüzlüklere rağmen pişkin pişkin sırıtmak yerine intihar etmeye başlayacak. İşte o zaman belki gerçekten meclisteki 549 millet vekilimizin MİLLET VE HİZMET aşkıyla yanıp tutuştuğunu göreceğiz.

Diğer Bilinçler

Yukarıda televizyonlarda ön plana çıkartılan aşırı tüketici konumundaki edonist yaşam şekline karşı olarak yükselen muhafazakar kanattan bahsettik, şimdi de bu kesimden bağımsız muhafazakar kesime karşı olan kanattan bahsedelim. Rejim edişesi içindeki kanadın da tüm kaygısı aslında bu muhafazakar bilinç altının ve sebep olduğu tepkisel olayların nereye varacağının tam olarak kestirilememesinden ibaret.

Sanılanın aksine bu sadece bir türban meselesi de değil. Eğer bu ülkede Diyanet İşleri Başkanı, Danıştay'ın kararını eleştirebiliyorsa oturup Laiklik kavramını sadece vatandaşlarımızda değil, kurum kültürümüzde de masaya yatıralım. Zira iş ahlakı da genel ahlakın temel bir parçasıdır. Aynı az evvel değindiğimiz siyasal ahlak gibi.

Sayın Ali Bardakoğlu bireysel açıklama yapmakta özgürdür ama kamu görevlisi sıfatıyla bulunduğu bir basın topantısında Danıştayı eleştirmesi kurumsal ahlakla bağdaşmaz. Aynı Genel Kurmay Başkanının üzerindeki üniforma ile siyasal bir durum hakkında yorum yapması ya da Yargıtay Başkanının resmi sıfatla bulunduğu bir yerde hükümeti eleştirmesi gibi.

Bu durumların hepsi var olan devlet düzeni için son derece kaygı vericidir ancak dikkat ettiyseniz bu olayda kimse Diyanet İşleri Başkanına ciddi bir tavır almadı, gazeteler, sivil toplum örgütleri seslerini yükseltmedi. Ordunun siyasal konularda en ufak bir söz söylemesine tahmmül edemeyen demokrasi şovalyeleri bu olayda ortaya çıkmadı... Kimse kusura bakmasın siyasal, kurumsal ahlakımız olmadığı gibi sivil toplum ahlakımız da sınıfta kaldı. Ona evet derken, buna hayır diyoruz açık açık. Dilim varmıyor ama bu yaptığımız da düpedüz iki yüzlülük... Neyi savunduğunuzdan çok, ne kadar tutarlı olduğunuzun önemi var aslında. Yoksa yarın bugün siz de bir asır evvel olmuş Ermeni olaylarına soy kırım diyen ancak daha dün gözünün önünde gerçekleşen Bosna katliyamına soy kırım diyemeyen Batı medeniyetleri kadar DÜRÜST bir insan olup, çıkarsınız.

Asıl Sorun

Asıl sorun... İki yüzlü olmak, hep kendi çıkarlarını düşünmek ama en kötüsü nerede duracağını bilmemek. Recep Tayyip Erdoğan bunca yıllık siyaset tecrübesine rağmen nerede durması gerektiği konusunda sıkıntı yaşadığı aşikar, hele ki onu kayıtsız, şartsız, peygambermişçesine seven seçmenleri göz önüne alındığında. AKP = Recep Tayyip Erdoğan olduğu için de hükümet nerede duracağını kestiremiyor. CHP, aslında hem AKP'nin şansı, hem de şansızlığı. Baykal diktasındaki CHP bulunmayacak tutarsızlıkta bir muhalefet. Ancak muhalefet asli görevini yapmakta başarısız olduğu için AKP hız limitinin çok üstüne çıkarak viraja giriyor. CHP, AKP'yi frenleyemediği için şu an hukuksal süreçten bahsediyoruz. Anayasa mahkemesi AKP'yi frenlemiş gibi gözüküyor ancak böylesi siyasal sonuçları olan bir durumun siyasal bir hareket olduğunu idda etmek ilk önce AKP'yi şu an mümkün kılan Türkiye Cumhuriyeti'nin mevcut yapısına hakaret olur. Siyasal bir çözümün ise AKP'nin kapatılması olmadığını herkes adı gibi biliyor. İşte hukuk ile siyasetin de yegane farkı bu.

Durumu biraz daha netleştirelim. Abdullah Gül siyaset düsturundan nasibini almış, nerede duracağını bilen biri. AKP sayın Abdullah Gül'ün güdümünde bir parti olsaydı belki kimse bu kadar kaygı duymayacaktı, ayrıca bu parti bu kadar raydan da çıkmayacaktı, söylemleriyle radikalleşmeyecekti. Bu durumda hukuk süreci asla başlamayabilirdi.

İnanın bu ülkede türban, AKP yerine daha liberal bir parti tarafından dile getirilseydi bu kadar gürültü kopmayacaktı ve belkide çoktan tüm tarafları memnun edecek bir çözüme varılacaktı. Türban konusundaki en büyük kaygı nerede duracağını bilmeyen hükümet tarafından, bu durumun kamu kurumlarındaki memurlara da sıçramasından ibaret. "Ne var ki canım bunda" diyebilirsiniz ama bu var olan devlet yapısına tamamen aykırı. Eğer bunun da demokratik halk olarak anayasaya ya da iç tüzüklere girmesi durumunda rejim çoktan değişmiş, sadece yeni adı konmayı bekliyor olur. Açık açık durum bu, halen birileri gereksiz kaygılanıyor diyebilir misiniz?

Üniversitelerdeki durumun çözümü ise Anayasa değişikliğiyle değil, üniversitelerin tam özerkliği ile mümkün. Üniversitelerin Avrupa'daki konumlarına, yapılarına ve sorunlarını çözme yöntemlerine bir bakın, inceleyin. Avrupa'daki üniversitelere siyasi otoriteler müdehale ediyor mu, etmeyi bile aklından geçiriyor mu? Oysa Türkiye'de üniversiteler klasik devlet doktrininden, siyasi otoritelerden bağımsız değil. Cümle içinde geçtiğinde insana bu durum sıradan geliyor belki ama inanın akademik çerçeveden bakıldığında alenen utanılacak bir durumdan söz ediyoruz.

Tabii ki sokakataki adama "vatandaş olma" bilinci sistemli olarak kazandırılmadığı için anayasa prensiplerinden, siyasal etik, demokrasi ve lâiklik kavramlarından bir haber olacaktır; tabii ki işi siyasal boyutta değil duygusal boyutta tartışacaktır. Bu ülkede lâikliğin tanımını milletçe "din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılması" gibi muğlak bir ifadeyle yapıyorsak, demokrasiyi futursuz konuşma ve her türlü saçmalığı gerçekleştirme özgürlüğü olarak algılıyorsak ve bunun gibi terimsel anlam bozukluklarından kurulu ilk öğretim müfredatımız varsa oturup bir düşünelim. Aramızda "Bu ülkede demokrasi var, özgürce fikirlerini dile getir. Mesela ben de şeriyatçıyım." diyen adam serbestçe dolaşabiliyorsa oturup bir defa daha düşünelim.

Ardından tabii ki bu konulara vakıf olmayan, vatandaş kültürünün oturmadığı halkımız üniversitedeki öğrenci kızın türbanı ile kamu çalışanlarına tabi yönetmeliklerdeki rejim prensibine hukukçu gözüyle bakamadığı için bunu sadece "özgürlük" olarak görecektir. Türban tartışmalarında sık sık "Bu ülkede laiklik oturmuştur" dendi ve tedirgin kanat rahatlatılmaya çalışıldı. Peki laiklik oturdu da neden Diyanet İşleri Danıştayın hükmünü eleştirdiğinde kimsenin sesi çıkmadı? Bu ülkede prensipli haraket kültürü oturmadı ki buna bağlı diğer yapılar otursun. Bu durumu anlatamadığın için de işi statükoculuk diye kestirip atmaya çalışanlar olacaktır.

Oysa tablo gayet açık ve net; İpten, zincirden kurtulmuş bir hükümet, onu dizginlemekten aciz, başarısız bir muhalefet... Tabii ki bir noktada yargı mekanizmaları devreye girecekti. Türkiye'de demokrasi tanımını kafasına göre yapan çevrelere göre de bu durumun adı hukuksal darbe. Darbeci denmeyen zaten bir hukuk kalmıştı. Sosyal bir hukuk devletinde hukukun güvenilirliğinin zan altında kalması nelere sebep olur hep birlikte görelim sonra da bu sefer "Türkiye Afganistan olur mu?" diye kendimize bir soralım. Tabii ki olmaz ama emin olun dünden de iyi olmaz...

AKP'ye açılan davanın demokratik olup-olmadığını sorgulamıyorum. Burada asıl göz ardı edilen devletin üç organından biri olan yargının prensipte görevini yapmasıdır. Kaldı ki siz hiç denetlenmeyen, ipten, zincirden kurtulmuş bir yönetimle, demokrasi karvramlarını aynı cümlede işittiniz mi? Nazi Almanyası'nda belki... İşin acı tarafı bazen sözde bir demokratik atılımdan diğerine koşan bu ülkenin demokratik cuntaya doğru adım adım ilerlemesi. Kendine yapılan eleştrileri kaldıramayan, mizahi bir dergiye dava açan bir iktidarla hani demokrasi. Başbakanın bir çiftçiye "Ananı al da git" diyebildiği ancak bir tiyatro oyununun sırf bu lafı kullandığı için yasakladığı hicivsel istibdat döneminde hangi demkrasi?

Tabii ki yargı görevini yapacaktır. Ancak daha vahimi birileri bu davayı daha en baştan sonuçlandı sayıyor. Hayır, şu an için ortada sadece açılmış bir dava var. Bu bir hukuki süreç. İddaname hazırlanır, savunmanızı hazırlarsınız, savunmanızı sunarsınız, karar alma süreci başlar ki bu iki günde bitecek bir hadise değildir... Eğer suçluysanız hüküm süreci başlar, suçsuzsanız da beraat edersiniz. AKP, hakikaten de iddanamedeki suçların odağı durumundaki bir parti mi? Ne bu telaş? Neden kimse AKP'nin iddanameye karşı hazırlayacağı bir savunma ile beraat olasılığı üstünde durmuyor.

Birileri Recep Tayyi Erdoğan'ı mehti, AKP'yi de kutsal parti zannetse de aslında sayın Erdoğan bu devletin maaşlı, alelade bir memuru, elinde bulundurduğu tüm yetkileri de Türkiye Cumhuriyeti'nin mevcut yasalarından almakta, AKP ise kanun hükümlerine uymakla zorunlu bir parti, 2003'den beri bu ülkeyi emanet ettiğimiz tek parti olduğu için de kurallara daha bağlı olduğunu umuyorum ve mahkemede de öyle sonuçlanacağını ümit ediyorum. Aksi durumda ortaya çok garip bir tablo çıkacak. Düşünsenize bu ülkenin vatandaşlarının bağlı olduğu kanun hükümlerine tabi olan ancak uymayan bir hükümet. Halkın %47'lik oyla seçtiği devlet memurlarının kanunların üstünde olma gibi bir ayrıcalığı var mı? Peki yoksa ama kanunların üstündeymiş gibi hareket ediyorsa bu ülke yönetiminde ne kadar hak idda edebilir? Peki bu durum asıl statükoculuk olmaz mı? İşte size demokratik cuntaya ve coğunluğun oylarını bahane edip yapılan gizli statükoculuğa kemiksiz bir örnek.

Her şeye rağmen AKP'den beklentimiz en az iddalar kadar güçlü bir savunma hazırlaması ve ülkece bu badirenin atlatılmasıdır. Eğer süreç hukuksal boyutta başladıysa, artık hukuksal boyutta devam etmeli. İddanamelere ilişkin yasaların değiştirmeye teşebbüs etmek ya da bu süreç içinde yargı mensuplarına karşı bireysel kampanyalar başlatmak saçmalıktan başka bir şey olmaz. Hani AKP kurmayları tüm siyasal etiği alaşağı edip, daha hukuksal sürecin başında suçsuz olduklarını kanıtlamak yerine mevcut kanunları değiştirme yoluna gidip "Bizler alenen suçluyuz" demeyi göze alıyorlarsa anaysalar değişir... Ancak değiştirdikten sonra da şeref, namus, haysiyet gibi kavramların sözlükteki anlamanına bakmalarında fayda var.

Karşı Yaka

Peki halen Türkiye'nin elitleri, tüm bunlar olurken muhafazakar kesim diye bir gerçeği nasıl inkar edebilecek? Kaldı ki Türkiye'deki siyasal tekelleri yaratan da bu körlük değil mi?

Türkiye'de var olamayan bir demokrasi sorunu var farkında mısınız. Kimse kusura bakmasın demokrasinin d'si bile bu ülkeye henüz uğramadı. Muhafazakarlar kesmi AKP'ye, Kürt kökenli vatandaşlarımızı DTP'ye, ulusal diye tabir edilen Kemalist kanadı da CHP'ye mahkum etmek demokrasi mi? Ağzınızı büze büze, utana sıkıla "evet" dediğinizi var sayalım. Peki AKP'yi Recep Tayyip Erdoğan diktasına, DTP'yi İmralı güdümündeki 3-5 hemşeriye, CHP'yi de Deniz Baykal cuntasına mahkum etmek demokrasi mi? Bu partilerle mi Türkiye demokratik adımlar atıyor, bu partiler mi iktidar, bu partiler mi muhalefet...

Dinlemek

Farkına varınız ki bu hemşerici parti zihniyeti ile bir arpa boyu ilerlenilmiyor. Ufak olsun ama benim olsun diyen kayınço-birader sendikaları gibi ne uzayıp, ne kısalan siyasal görüşleri kırmak için her kesimi dinlemek, tüm ideolojileri bir kenara bırakmak, hemşeri ve cemaatçilikten sıyrılmak gerekiyor. Türkiyedeki tüm siyasal partilerden, sivil toplum kuruluşlarından, aklınıza gelebilecek her türlü kesim ya da çıkar gurubuna peşkeş çekmek için peyda olmuş tüm yapılardan ümidi kesitiğim için tek başıma, bazen sıkılarak, bazen sinirlenerek, bazen de hak vererek Kanal 7 ve STV izliyorum. Bilmediğim için anlamak, anlamak için dinlemek sonra da anlatmak... Aslında bu, ülkemde var olmayan demokrasi gibi, var olmayan kollektif, rasyonel siyasetin de hasreti...

Mevcut durum bize var olan partilerle ve bu zihniyetle ne etnik ayrımcılığın, ne dini istismarın, ne yabancı peşkeşçiliğin, ne milliyetçi baskının bertaraf edilemeyeceğini gösteriyor.

Peki ne gerekiyor? Başkaları ne istiyor bilmiyorum ama ben insanların, insan gibi yaşadığı, hayatının merkezine ister dini ritüellerini, ister etnik kimliğini, ister milli değerlerini, isterse diğer ülkelerden özendiği gelenekleri koysa da her insanın uyum içinde yaşadığı bir ülkede yaşamak istiyorum. Biliyorum kolay değil. Daha ortak kullanım aracı olan otobüslere binip, inerken sorunlar yaşayan, birbirinin hakkını gasp eden bir millete sen kalk etnik, kültürel ve dini farklılıklara rağmen kardeş kardeş yaşa de, hakikaten zor. Ama imkansız değil...

Sorunlar üç çocuk yaparak çözülmeyecek, böyle giderse içecek su dahi zor bulacağız ama olsun doğru irade ile her şey mümkün.

Kimlere Emanet

Hani hep deriz eğitim şart diye. İşte tüm bunların mümkünlüğü, doğru irade kadar tam da o dediğimiz eğitime bağlı. Hem de bu ülkede eğitimden nasibini almamış, sapla samanı karıştıran profesörler varken bile.

Kanal 7'yi bu sebepten daha çok seviyorum. Bilmediğim kesimlerin gündemini takip ederken "nasıl olmamamız" gerektiğini de açık açık gösteriyor. Az önce izlediğim Kanal 7'deki "Genç Kültür" programından örnek vereyim isterseniz. Sayın Prof. Dr. Sami Şener’in sunduğu bu programına her hafta bir konunun uzmanı ve çeşitli üniversitelerden üç genç üniversite öğrencisi konuk oluyor. Bu hafta da laf "Neden bazı kesimdeki gençler din konusunda cahil ve ilgisiz" konusuna geldi.

Marmara ilahiyattan bir genç bunu ilk okul ve liselerdeki İslami olmayan din eğitimine bağladı, olabilir. Marmara Hukuktan bir genç çağrenin kendi derneklerine üye olanlara dağıtıldığı gibi, halka Kuran-ı Kerim dağıtarak ve bireysel aydınlanmada olduğunu belirtti, mümkündür. (Bu arada kutsal kitaplarla insanın dine, yani manevi aydınlanma sürecine girebileceğini idrak etmiş bu Kanal 7, geçen haftalarda Amerika'daki Evangelistler hakkında özel haber hazırlamıştı. Hani çok da hayırlı bahsetmediler bu kendi dinlerinden olmayan ama üç kitaptan birine inanan adamcağızlardan. Şunu da anlamıyorum; bu kesimce dini siyasallaştırmak Müslümansan aydınlanmak, Hristiyansan bağnazlık. Tefrika tefrika Evangelistleri ve Yahudileri gösterip, tu kaka yapanlar hiç aynaya bakmazlar?)

Programda bu haftaki asıl konuk, ismini tam hatırlayamadığım Eskişehir Osmangazi İlahiyat fakültesinden bir akademisyendi. Programın başından sonuna, iki yaşındaki çocuğa din eğitimi vermekten tutun da, İmam Hatip Liselerinde yetişen insanların düz liselerdeki insanlara kıyasla daha namuslu olduğuna kadar her türlü saçmalığa eyvallah diyerek, haklılık payı aradım. Ama takii koskoca profesörün Sekülerizm'in tanımını tanrı ile insanı ayırıp, cinsel hazların ön plana çıkarılması olduğunu söyleyene kadar. Hadi burada kalsa gene iyi, Sekülerizm'in "Seks" sözcüğün türediğini idda etmesi son nokta... Kısaca hocam "Sekülerizm, önüne gelenle seviş, non-stop fuhuş işte buna bizi özendiriyorlar" demek istiyor da diyemiyor açık açık... Ortalama bir seyirci anlıyor mu, anlıyor. Neymiş? Sekülerizm; tu kaka!

İlahi hocam, Sekülerizm nere, seks nere... Hani sekülerizmin latince sæculum kelimesinden türediğini bilmesem bana da yedireceksin. Onu da geçtim sæculum kelimesinin latince bir zaman ölçütü, dönem anlamına geldiğini bilmesem onu da yedireceksin. Terimsel anlamına hiç girmiyorum. İşte güzel ülkemdeki bir akademisyenin kapasitesine, dünya görüşüne örnek.

Şimdi diyeceksiniz ki yani bunda ne var. Adamcağız hata yapamaz mı. Koskoca profesör bunca adamın karşısına çıkıyorsa, ekrandan konuştuğu hakkında zerre bilgiye sahip olmayan milyonlara sesleniyorsa yapmasın, bilmiyorsa da konuşmasın. Yeter ama çocuk oyuncağı değil, biz bu halkı sokakta bulmadık! Yeter artık...

Milli Din

Birileri İslamı tek tipleştirmeye, şekillere bağlamaya özenle uğraşıyor. Siz ritüeller ve simgeler üstünden İslamı açıklamaya çalışırsanız kiliseye bağlı, Katolik Hristiyan cemaatinden farkınız kalmaz. Kendileri farkında olmasa da aslında emin adımlarla ilerledikleri yol da bu. Nereden mi anlıyoruz bunu.

Programda herkesin ağzında ilk okul ve liselerde detaylı din dersi lafı geçiyordu ama kimse içini açmıyordu, açamıyordu. Dünyadaki tüm müslümanları kendiler gibi Sünni hatta Hanefi zanneden bir zihniyetin din dersi anlayışında diğer dinler farazi olduğu gibi diğer mezhep ve yorumlar bile anlamsız. Batîniliğe, İsmaili ekolüne, hatta köklü Sufi akımına bile öcü gözüyle bakmaktan bahsediyorum. Sufi akımının Adadolu uzantısı Tasavvuf ekolünde sadece Mevlana isminin zikredilmesi bu zümre tarafından düşündürücü değil midir? Burada Mevlana gibi bir deryaya taş atmak da değil amacım. Sadece neden Hacı Bektaş, Yunus, Taptuk Emre ve diğer erenler unutulur hep merak ediyorum. (Eren ve türbe inancının Şaman Orta Asya inançları ile İslam'ın bir harmanı olduğunu, Türkleşmiş İslam'dan Araplaşmış İslam'a kaymak istediklerini açık açık kimseye söyleyemediklerinden olmasın...)

Diğer yandan Alevilik gibi bir muamma var orda. Aleviliği zikredebilmeleri için önce Şia (Şii) kavramını zikretmeleri gerekir. Sünni ve Şii olaylarını da Hazreti Peygamber'in (S.A.V.) ölümüyle başlayan çekişmelerden başlayarak tüm tezatlarıyla anlatmaları dine bakış açısını tamamen değiştireceği için de mümkün değil. O zaman ne olacak, tüm çoluk, çocuğa aynı öğretiyi, aynı yorumu dayıyalım, onu da biz belirleyelim gitsin...

Söylemem o ki birileri dini tektipleştiriyor, tekelleştiriyor. Dilleri varmasa da insanların sadece kendileri gibi olmasını, kendileri gibi inanmasını istiyorlar. Ritüelleri onlar belirlesin, onların yorumları kutsal, diğerleri sapkın... Onlar dindeki helal ve haramları belirlesin, onlar fetva versin. Hani sorsan peygamber misin diye "Töbe haşa!" derler ama bu düpedüz tanrı rolüne soyunmak değil midir? İlk okul ve liselere kapsamlı din dersi de bu doktirinin devlet eliyle dağıtılmasından başka bir şey değil. Sanki milli tarih başlı başına bir saçmalık, tarih ilmine hakaret değilmiş gibi bir de milli din doktrini.

Bireyin dini açıdan kendini arayışına yardımcı olmak ayrı bir şey, belli bir din ve öğretiyi dayatmak bambaşka bir şey. Aileyi eğitip, konuyu çekirdekte çözmek yerine Recep Tayyip Erdoğan, 3 çocuk gibi şehir şartlarında üstünden kalkılması hayli zor bir çözümle karşımıza çıkıyor. İşte genç nüfus, işte dinamik iş gücü... Hani? Değişen bir şey var mı, 3 çocuk olduğunda ne değişecek? İstihdam rakamlarına bakalım, iş gücüne katılım oranlarına bakalım, yetmedi kadınların iş gücüne katılımına bakalım. Dalga mı geçiyorsunuz...

Ne Yapmalı

İlk önce tüm farklılıkları, bu akıl hocalarını bir kenara bırakıp birbirimizi dinlemekle işe başlamalı. Muhafazakarın sıkıntısından, ulusalcının korkularına, etnikçinin özleminden, batıcının hedeflerine... Birileri amaçlarını, isteklerini söyleyecek, birileri de korkularını ve çekincelerini. Batıcılar Avrupa birliği uyum yasaları derken, ulusalcılar vatan da elden gitmesin demeli. Muhafazakar kesim dini özgürlük, ortak ahlak eğitimi derken, etnikçiler geleneklerimiz demeli... Demeli ki bu topraklarda denge olsun, huzur olsun...

Birileri hep konuşur, diğerleri hep susarsa işte o zaman kendimizi kaybederiz...

Sadaka Devleti

2008-02-29T22:06:00.008+02:00

Yarın işe başladığınızı düşünün. Her hangi bir iş yerinde, her hangi bir maaşla. Pek de kötü bir iş değil. Hani yıllarınızı geçirir misiniz, kararsızsınız. Karar vermek için iş verenle üç aylık deneme sözleşmesi imzaladınız. Sonunda üç ay doldu ve aklınızdaki tüm soru işaretlerini giderdiniz, tamam... İş verenle süresiz sözleşme imzaladınız, artık kadrolu, SSK'lı bir çalışansınız.

Aradan 8 yıl geçti, koca 8 yıl... Tüm emeğinizi 8 yıl boyunca şirketinize verdiniz, zamanınızı, belki de hayatınızı. Talihsizlik bu ya, 8 yıl sonunda şirket yöneticileri bulunduğunuz departmanı kapatmaya karar verdi ve siz de işten çıkarılacaklar listesindesiniz. 8 yılın sonunda işsizsiniz.

İş veren size kapıyı, kapıdan önce de muhasebeyi gösteriyor. Muhasebeden o ayın maaşını, işten çıkarma tazminatını ve kullanmadığınız yıllık izin tutarında ücretinizi alıyorsunuz ancak bir dakika! Kıdem tazminatınız yok.

Muhasebedeki bayan yedi gün içinde çalışma bakanlığına Kıdem Tazminatı için baş vurmanız gerektiğini söylüyor. Sizin aklınızda "iş veren öder" diye kalmış. Doğru ama tam sekiz yıl önce, bir kanun paketiyle devletin kurduğu fona, her ay maaşın en fazla %3'ü oranında pay aktarılması olarak kararlaştırılmıştı.

Ertesi gün Çalışma Bakanlığı şubelerinden birinde bitiveriyorsunuz. "Canım ne önemi var Kıdem Tazminatı'nın" demeyin, artık işsizsiniz. Büyük bir belirsizlik üstünüzde, işten çıkarılırken de sizi en fazla 2 ay idare edecek tazminat alabildiniz.

Kıdem Tazminatı mı? Çalıştığınız her yıl için 30 gün bedelinde maaş alacaksınız, hem de son aldığınız maaş oranında. Bir düşünsenize 8 yıl, her yıl başına 30 gün, hem de son aldığınız maaş tutarından! 8 ay çalışmış gibi...

Kolay kazanılmış bir para değil. Dilek olay 8 yıl bir şirkete sadık kaldınız ve artık işsizsiniz. Ne zaman yeni bir iş bulursunuz bilinmez. Kıdem Tazminatı hem bu sadakatin, hem de işsiz kaldığınız günlerin teminatı aslında. Tüm bunlar göz önüne alındığında o kadar büyük bir para değil.

Siz bunları düşünürken sıra size geldi, gişelere yöneldiniz. Bankodaki fırça bıyıklı memur elinizdeki belgelere, işe giriş ve çıkış tarihine baktı. "Kardeşim sen işe gireli 10 sene olmamış, alamazsın Kıdem Tazminatını" dedi. Doğru ya primler devlete ödeniyor ama 10 yıl dolmadan Kıdem Tazminatı hakkını kazanamıyordun. Sen de oradan paşa paşa çıkmak zorunda kaldın. Elde var sıfır.

Geçmiş olsun...

Şimdi işin dramatik kısmını bir kenara bırakıyorum. Kıdem Tazminatı'nın çalışanlar için hayat, memat meselesi, emeklilik güvencesi olduğunu da bir kenara bırakıyorum. Hani emeklilik yaşının alıp başını gittiği, alınan emeklilik maaşının da IMF politikaları (bazı kaynaklarda İstikrar ya da Uyum Paketleri diye de geçer) yüzünden günden güne enflasyondan bağımsız bir şekilde azaldığı bir dönemde sanıyorum hiç bir çalışan emeklilikte alacağı üç kuruşun, çekeceği eziyetin hayali ile yanıp tutuşmaz.

Madalyonun "emeklilik" yüzündeki katliyam bir kenara, her gün ana merkez binasının önünde yatıp, kalkıp duva etmemiz gereken, bulunmaz Hint kumaşı, yüce hükümetimizin siyasal politikalarındaki yanlış anlaşılmalara dikkati çekmek istiyorum.

Halkımızın oylarıyla seçilen bir parti biliyorsunuz AKP. Gökten zembille inmedi -ama indiğine inananlar var, o ayrı-. Seçilmeden evvel de, seçildikten sonra da bilindiği gibi en önemli ekonomik politikalarını özelleştirme, diğer bir değişle "küçülme" oluşturdu. Hani Sayın Unakıtan çıkıp, espirili, o pembe üslubuyla "Babalar gibi satarım" dedi, sayın başbakanımız da "Ben bu ülkeyi pazarlıyorum" diyerek diyar diyar gezdi ya, hah işte o politikadan bahsediyorum.

Hatta bu politikanın alamet-i farikası olarak kısa bir süre sonra köprüler ve otoyollar da özelleşecek mesela. O zaman çok daha özel bir ülke olacağız. Hani işin o kısmı çok daha eğlenceli... Canım satsınlar, vatanı karış karış, İsrail, Rus, Ermeni, Arap, Amerikan, İtalyan, Yunan şirketlerine satsınlar, devlet de küçülsün laf eden mi var. Bu vatan kurban olsun size! Siz satın biz size değil %47, %147 oy veririz. Canınız sağ olsun...

Devlet küçülüyor da bu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Faruk Çelik'e ne oluyor? Sayın başbakanım hani küçülüyordu, hani özelleşiyordu devlet? Biz geleceğimizi Avrupa Birliği, özelleştirmeler ve türbana bağlamış bir milletiz! Aman ne yapıyorsunuz sayın Çelik.

Sayın Çelik "İstihdam Paketi" diye bir şey ortaya atmış, Kıdem Tazminat'ı işini de devlete yıkmış. Olacak iş mi? Koca göbekli, tonton liberal dedeler köşelerinden "Sosyal devlet de neymiş, Sosyal Sigortalar Sistemi komple özelleşsin... Ne bu canım, her şeyi devlet mi yapacak!" derken. Olmadı, yakışmadı iktidarcağızım. Kendinle çeliştin ilk önce.

Sayın Çelik, mevcut durum nedeniyle birçok işçinin kıdem tazminatını alamadığına dikkat çekmiş. "Bütün yük işverenin sırtında olsun" anlayışıyla yol alabilmenin mümkün olmadığını dile getirmiş, "İşyerleri kapansın mı? O zaman neyi nereden alacaksınız?" demiş.

Hani sayın Çelik siz inanıyormusunuz maaşların %3'ünü aşmayan aylık primlerle oluşturulacak fondan, kıdem tazminatının ödendiği mali yıl içindeki ortalama ücret üzerinden, 30 iş günü esasına göre geri ödeme yapabileceğinize?

Siz inandınız mı sayın Başbakanım? Haklısınız, biz de inanmadık...

Ancak demokrasilerde çağreler tükenmez. Allah'ın emri o fonda açık olacak, peki o açık nasıl kapatılacak? Devletin bütçesinden ek ödenek çıkartılarak tabii. Kısaca sübvansiyonla. Ha bu ödenek nasıl bulunur? Elde iş yapan KİT de kalmadı ki satalım... Evet! Bildiniz, vergilerle. Hatırlar mısınız bir ara deprem nedeniyle çıkan vergiler vardı ne oldu onlara? Bir şey olduğu yok, kuzu kuzu ÖTV olarak muhtelif faturalarda yaşamlarını sürdürüyorlar. Onlara kardeş gelir, olur biter. Bize ne, vatandaş ödesin...

Ama hükümetimizin bundan başka çözümleri de vardır kuşkusuz. Mesela sayın Babacan rica eder, IMF bize 2 milyar dolarlık bir kredi daha verir. Yahu kim soracak ekonomi iyiye gidiyor da neden hala borç alıyoruz diye. Boşverin canım...

Hani biri sordu diyelim "İhracatta şok artış!" diye hemen kıvırı veririz. İhracat %24 artış gösterdiğinde, ithalat %48 artış gösteriyor, cari açıktan iki yakamız bir araya gelmiyor ama olsun, detaylara takılmayalım.

Diğer yandan İstihdam Pakedinde neler yok ki. İşsizlik ödeneğine zam yapılmış gibi gösterilmiş ama ödenek süresi kesintiye uğratılmış. Hani olmayan ara elemanı teşvik için meslek lisesi mezunlarında SSK prim teşvikleri...

Belli bir yerden sonra iş çığrından çıkmış, iyice seçim vaadlerine dönmüş. Çalışma Büroları, Çalışma Ajanslarına dönecek, şirketlere süreli işçi bulunacak, olmadı part-time işçi bulunacak, insan kaynakları konusunda en büyük taşeron olunacak, iş verenin mali ve idari yükü hafifleyecek, herkese iş bulunacak, kalifiye olmayan işçiler eğitilecek, sertifika dağıtılacak... Peki bilin bakalım bunları hangi fon karşılayacak?

Bunların çoğu şu andaki mevzuatta zaten var, kanunu revize etmek yerine yönetmelikleri revize edip, işin başına da iki tane vizyon sahibi, çalışkan idareci koysa belki "DEVRİM!" olmaz ama en azından sistem adam gibi işlemeye başlar. Sayın Çelik cidden inanmış ama işlerin daha detaylı, daha vurgulu kanun paketleri yaparak düzeleceğine tüm kalbi ile inanmış... Ona da yazık aslında...

Neyse sayın başbakanım laf lafı açtı, gündemden saptık. Kısaca sayın Çelik'i size şikayet ediyoruz. Sayın Unakıtan'ın da dediği gibi "Bu ne komünistlik canım!". Her işi devlet mi yapacak? Devlet elini, eteğini çeksin...

Hadi hadi sayın Çelik, bu sistem gelirse kapanacak iş yerini değil de yaşanacak devrevi işsizliği bir hesaplayın. "Sosyal Sigortalar Sistemi için devlete acil ödenek gerek" diyemiyorsunuz da. Bakın özel hastaneler isyan ediyor. %8'den fazla SSK'lı hastalardan fark alamazsınız dendi diye.

Sayın Çelik ne işe yarayacak bu fon? 10 yıl boyunca %3'lük primler fonda birikecek, kimse dokunmayacak. Eee, eee'si tepe taklak giden Sosyal güvenlik sistemini 10 yıl boyunca bu paralar çekip, çevirecek. Sonra? Sonrası Allah kerim, kim öle kim kala... "Kıdem Tazminatı" gibi güzel para cukka edilmez mi?

Sen de haklısın sayın Çelik. Dilin varmıyor Sigorta Sistemi çöktü, biriken eski primler enflasyonla eridi demeye, yahu sanki devletin uçan kuşa borcu yok da... Unakıtan da biliyor özelleştirmenin bu gediği kapatmayacağını. Ama olsun enflasyon rakamlarını tutturamadık, cari açık almış başını gidiyor, Sosyal Sigortalar Sistemi var ile yok arası, ne yapalım. Dünyanın sonu değil ya... Hay ağzına sağlık sayın Unakıtan "Ne yapalım, dünyanın sonu değil ya."

Peki ne yaparız sayın iktidarcağazlarım? Biz de kısa vadede işçilerin alım gücünü düşürmek yerine, uzun vadede düşürürüz. Kısa vadede piyasalar canlı kalmaya devam da etmiş olur. Süpersiniz bakanzadelerim!

Çalışana hakkını vermek yerine, fakir fukaraya kömür, makarna, çay, ekmek dağıtmak daha çok prim yapar. Yani garibana iş yereceğine, ekmek ver ki sana bağımlı olsun. Hani ekmek parası değil mi? İşte size bedava ekmek! İcraat yapıyor benim hükümetim, icraat!!!

Ampulüne, takiyene, sadakana kurban! Yaşa AKP yaşa!

İngiltere Bayrağının Öyküsü

2008-02-04T21:58:00.000+02:00

Ali IŞINGÖR'ün Moleschino'da yayımlanan yazısından alıntıdır...

"...İngiltere bayrağının öyküsünü bilir misiniz? Ortasından kırmızı, beyaz, mavi çizgiler geçen “Union Jack”ten bahsetmiyorum, o Birleşik Krallık bayrağı. Benim birazdan size bahsedeceğim, beyaz üzerine kırmızı bir haçtan oluşan İngiliz bayrağı…

Madem bilmiyorsunuz, size bu ilginç öyküyü anlatmaya başlayalım…

Hikâyemiz M.S. 303 yılında başlıyor. Dönem, Anadolu’da Hıristiyanların putperest Roma imparatoru Diocletianus tarafından sapkınlık iddiasıyla takibe uğrayıp, işkencelerle öldürüldüğü, saklanmaya çalışan toplulukların Kapadokya’daki peri bacalarını altına kat kat dehlizler açtığı, yeraltı kentlerini kurduğu dönemdir…

Efsanelerle örülü bir hikâyeye göre, Kapadokyalı bir Hıristiyan ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Georgius, inancını saklayarak Roma ordusuna yazılır. Parlak zekâsıyla subaylığa kadar yükselen Georgius, önce Tribunus’luğa ardından da kontluğa yükselir. Genç Georgius’un ulaştığı son mertebe, son derece itibarlı bir konum olan İmparator Diocletianus’un muhafız birliğinin kumandanlığıdır.

Her neyse, gün olur devran döner ve Roma İmparatoru Diocletianus’un imparatorlukta giderek yayılan Hristiyanlık inancına karşı savaş başlatacağı tutar! İmparatorun “Tiz urun kellelerini bu sapkınların!” emrini uygulamayı reddeden “vicdani retçi” Georgius, M.S. 23 Nisan 303 günü Nicomedia (İzmit) surlarının önünde türlü işkencelerle öldürülür. İşkence sırasında Georgius’un gösterdiği dirence hayran kalarak hidayete eren ve salavat getirerek Hıristiyanlığı kabul eden imparatoriçe Alexandra da oracıkta öldürülür…

Georgius azizliğe yükselir ve hikâyemizin birinci perdesi de burada kapanır.

(…)

Roma imparatoru Büyük Konstantin döneminde adına bir kilise yaptırılan Aziz Georgius’un kahramanca ölümü, Hıristiyanlık ile birlikte Avrupa’ya yayılır.

Georgius’un Avrupa’nın en ünlü azizi olmasının öyküsü ise son derece ilginçtir… Hıristiyanlık öncesi dönemde özellikle Kapadokya ve çevresinde yaygın olan pagan inanç/efsane ve ritüelleri başka başka formlara bürünür. Bu efsane şablonlarının en ünlülerinden biri, kötülüğün sembolü ejderha/yılanı yenen kahraman tanrı karşılaşmasına dayanır.

Biliyorum, biraz uzatarak anlatıyorum ama inanın işin sonunda çok komik bir olaylar silsilesi ortaya çıkacak. Moleschino’nun tarih konularının Hercule Poirot’su sizi ne zaman aldattı? İnanın, ödediğiniz paraya değecek…

Hitit fırtına tanrısı Tarhun’un dev yılan İlluyanka’yı öldürme efsanesi, Friglerde atlı tanrı Sabazios’un yeraltı dünyasından gelen yılanla savaşına, oradan da Yunan tanrısı Perseus’un yılan saçlı Medusa’yı öldürmesine dönüşmüş.

Fırtına tanrısı Tarhun kötülüğün sembolü İlluyanka'yı yeniyor!

Hıristiyanlık Roma İmparatorluğu’nun resmi dini olunca, bu güzelim ekşın senaryosunu harcayacak kadar eşşek değiller ya; bu şablonu bir güzel Doğu Roma (Bizans) imparatorlarına yamamışlar. Romalılar, ardından da Bizanslılar imparatorlarını ejderha avlarken çizmişler bol bol..

“Peki, bu hikâyenin Hıristiyanlık ve Aziz Georgius ile ne alakası var?” diye soracaksınız değil mi? Inını nıııın! İşte cinayetin düğümlendiği an:

(…)

Sene M.S. 1190: İngiltere kralı Aslan Yürekli Rişar’ın öncülük ettiği Üçüncü Haçlı Seferi sırasında, İngiltere’nin İngilizce konuşamayan kralı Aslan Yürekli Rişar’ın ordusunu deniz yoluyla Filistin topraklarına getirme ihtiyacı doğmuş. İyi ama bunu nasıl yapacak? İngiltere’nin o zamanlar bir donanması yok ki! Hadi tekneler olsa, orduyu korsan filolarına karşı koruyacak yetişmiş denizciler yok!

Hemen yolu bulunmuş. Dönemin en büyük donanmasına sahip olan Cenevizlilere haraç ödenerek, İngiliz donanmasına Ceneviz bayrağı çekme ayrıcalığı satın alınmış. Londra Kent Meclisi, Ceneviz bayrağını bir meclis kararıyla onaylayınca olmuş mu sana yeni İngiliz bayrağı! :)

Şimdi diyeceksiniz, iyi de bir bayrağa en azından kutsallık katacak bir kahramanlık öyküsü bulunması lazım değil mi? Eh, Aslan Yürekli Rişar’ın ordusu gemilerle Filistin’e vardığında, uyanık kral onu da halletmiş: “Ey ahali, Aziz Georgius’un gömülü olduğu kiliseyi bulduk” demişler ve beyaz üzerindeki kırmızı haça “Saint George Haçı” adını vermişler! Ardından yüzyıllar boyunca dünyanın dört bir yanındaki kiliseleri de beyaz bir at üzerinde, karşısındaki ejderhayı yenen Saint George figürleriyle süslemişler…

Paolo Uccello'nun 1470 tarihli tablosundan

“İyi de nereden çıktı Georgius’un ejderha öldürmesi? Adamcağızı imparator öldürmemiş miydi?” diye soracak olanlara şimdiden söyleyelim: Söz konusu kilise kalıntısı bulunduğunda, duvarlarında “ejderha avlayan İmparator” freskleri varmış, bir başka deyişle Aziz Georgius’u öldüren kurumu yücelten bir öykü… Ne bilsin okuma yazması olmayan İngiliz köylüsü onun imparator olduğunu!

Hele bir de bilseler öykünün aslının Hitit tanrısına dayandığını;)..

Hayat böyle garip işte…

Aziz George Haçı, sadece İngiltere’nin ve Ceneviz’in değil; Barselona, Milano gibi kentlerin armalarında ve Gürcistan (ki bu ülke adını bile bu azizden alıyor) gibi ülkelerin bayraklarında yer alıyor bugün.

Peki, bu bayrağın bugün İstanbul’daki en eski armada da bulunduğunu biliyor musunuz?..."

Liberdade Eternal

2008-02-02T05:29:00.000+02:00

Vigília acima de meu irmão! Vigília acima! O tempo veio!
Nós perdemos nossa terra, nossa religião e nossas almas.
Vigília acima de meu irmão! Vigília acima! Abra seus olhos!
Fizeram exame d sem mercê!

Pergunte-lhes que necessitam uma terra sem vida...
Pergunte-lhes que necessitam a religião sem opinião...
Pergunte-lhes porque fizeram exame d de nós!
E peça-os que são suas almas bastantes a pagar!

Vigília acima de meu irmão! Vigília acima! O tempo veio!
Nosso março infinito começa! Não duvide!
Vigília acima de meu irmão! Vigília acima! Abra seus olhos!
Nossas almas livrarão quando a tarefa feita...

Escute unborned a criança que não tem nenhum sin!
Estão chamando-se para a justiça! Justiça que nós procuramos!
O tempo veio! Nosso sono eternal terminado aqui!
É época da verdade. É época do conhecimento e da sabedoria!...

Uğur-suz-luk

2008-01-24T17:27:00.000+02:00

24 Ocak 1993 - Gazeteci ve yazar Uğur Mumcu, otomobiline yerleştirilen bombanın patlaması sonucu öldürüldü.

"Uğur Mumcu, ölümünden 17 gün önce kaleme aldığı "MOSSAD ve Barzani" başlıklı yazısında, Barzani ailesi ile İsrail devleti arasında bulunan çok ilginç bir bağlantıyı açığa çıkarıyordu.

Mumcu, 8 Ocak 1993 tarihli "Ültimatom" başlıklı yazısında ise şöyle diyordu:

"Yakında yayımlanacak bir kitabımda, Kürt milliyetçileri ile istihbarat örgütleri arasındaki ilişkilere ışık tutacak çok ilginç belgeler açıklayacağım..."

Mumcu, ne yazık ki bu belgeleri açıklamaya fırsat bulamadı. 24 Ocak 1993 tarihinde otomobiline konulan bombanın patlaması sonucu hayatını kaybetti.

Cinayetin işlendiği akşam saatlerinde, Cumhuriyet gazetesine bir telefon geldi:
"Uğur Mumcu, İslam adına cezalandırılmıştır!“

Yine aynı gün Berlin’den Uğur Mumcu’nun eşi Güldal Mumcu adına imzasız bir mektup gönderildi:
"İslamlara zulmedenler, ne hissediyorlar!"

Daha sonra yapılan soruşturma çerçevesinde cinayet ne olduğu belirsiz İslami Hareket Örgütü’ne ihale edildi, arkasında ise İran gizli servisi ile bağlantılı SAVAMA’nın olduğu açıklandı.

Uğur Mumcu’nun cenaze töreni, Muammer Aksoy, Çetin Emeç, Turan Dursun ve Bahriye Üçok cinayetlerindeki gibi planlanan şekilde gerçekleşti. Sokağa dökülen kalabalıklar, şöyle haykırıyordu:
"Türkiye laiktir laik kalacak!"
"Türkiye İran olmayacak!"

Ne tesadüfdür ki, Mumcu’ya suikast yapıldığı gün Amerikan amborgosu yüzünden ekonomik sıkıntı yaşayan İran’dan gelen kalabalık bir heyet Esenboğa Havaalanı’na indi. Türkiye ile İran arasında Türkmen doğalgazının İran toprakları üzerinden Türkiye’ye taşınması için tam 25 milyar dolarlık bir anlaşma imzalanacaktı. Heyet, zamanın iktidarı tarafından "Kusura bakmayın, şu anda ortam oldukça gergin." denilerek uygun adım geri postalandı.

Cumhuriyet gazetesi, Mumcu’nun ölümünden sonra da bir çok yazısını tefrika halinde yayınladı. Bir tek yazı hariç: "MOSSAD ve Barzani"

Medya, uzun yıllar Uğur Mumcu’nun laiklik ve Cumhuriyet üzerine kaleme aldığı yazılardan dolayı katledildiğini kamuoyuna pompaladı. Oysa, bakın Ceyhan Mumcu, 16 Mayıs 2006 tarihli açıklamasında neler diyor:

"Suikastla aynı gün medyanın büyük bir bölümü suikastın İran istihbaratı tarafından yapıldığı konusunda çok yoğun bir propaganda eylemine giriştiler. Oysa ki, Uğur Mumcu, İran’ı eleştiren tek bir yazı yazmadığı gibi, bugün de tesettür özelinde sürdürülen lâiklik tartışmalarına ilişkin 1992 yılından sonra herhangi bir yazısı yoktur. Bu yüzden, İran’ın Uğur Mumcu’yu öldürmek için mantıksal bir nedeni de bulunmamaktadır. Kamuoyunda bu suikastin kaynağının İran olduğu yolundaki düşünce hala değişmemiştir. Bu gerçek göz önüne alındığında, işlenecek suikastler karşısında, toplumumuz bir daha oyuna gelmemeli, sorumluğu CIA’nın taşeron işlerini yürüten MOSSAD’da aramalıdır."

Ceyhan Mumcu, kardeşi Uğur Mumcu’nun ölümünden önce meydana gelen çok önemli bir gelişmenin perde arkasını da şöyle aydınlatıyor:

"Uğur Mumcu, özellikle 7 Ocak 1993 tarihli "MOSSAD ve Barzani" başlıklı yazının yayınlandığı günden itibaren İsrail Büyükelçiliği tarafından arandı. İsrail Büyükelçisi, tam dört kez Uğur Mumcu’yu arayarak ısrarla görüşmek istediğini söyledi. Büyükelçi, Uğur Mumcu’nun görüşmenin üçüncü bir kişinin de hazır bulunduğu ortamda yapılması isteğini kabul etmedi. Yalnız görüşmeleri gerektiğini söyledi. Ankara’da bir restoranda yapılan görüşmeden kısa bir süre sonra suikaste uğradı."

Dönemin İsrail Büyükelçisi’nin görüşmede Uğur Mumcu ile neler konuştuğu hala esrarını koruyor.

İşin peşini bırakmayan Ceyhan Mumcu, bir kaç defa İsrail Büyükelçiliği’nden randevu istiyor. Ancak kendisine olumlu ya da olumsuz herhangi bir cevap verilmiyor.

Ceyhan Mumcu, cinayetin hemen ardından Meclis’te "Üç MOSSAD ajanının Uğur Mumcu’yu öldürmek üzere Türkiye’ye sızdığı belirtilen" bir MİT belgesinden bahseden Şevket Kazan’dan, Refahyol Hükümeti döneminde yardım talep etti.

30 Ağustos 1996 tarihinde bir açıklama yapan Adalet Bakanı Şevket Kazan, "Mumcu cinayeti ile ilgili yeni iddialar var. Araştırıyoruz." dedi. Ertesi günü, İsrail Büyükelçiliği’nden Ceyhan Mumcu’ya bir telefon geldi.

Ceyhan Mumcu, görüşmede sordu:
"Eski Büyükelçi, Uğur ile neyi görüştü?"

İsrail Büyükelçisi, konuşmanın içeriğini ancak eski Büyükelçi’nin bileceğini, kendisinin bu konuda herhangi bir fikir sahibi olmadığını belirtip "Biz kimseyi öldürmeyiz." diye kestirip attı.

Ve ertesi günü Hürriyet gazetesinde dokuz sütuna manşet şöyle bir haber yayınlandı:
"Ceyhan Mumcu, Şevket Kazan’ı yalanladı!"

Etkili ve yetkili birimlere soruyoruz:
MOSSAD’ın 1980 ihtilalinden sonra Ankara’da gizli bir şube açtığı, bu şubede faaliyet gösteren bir birimin "yabancı istihbarat servisleri" ile ilişkileri düzenlediği, diğer birimin ise "İslam ülkelerinden devşirilen" elemanları yönettiği iddiaları doğru mudur?"

Uğur Mumcu İsrail Sefiriyle Ne Konuştu? Uğur Mumcu'yu Kim Öldürdü? / İsrafil Kumbasar (Yeniçağ)

Peki Uğur Mumcu'nun Ölümüne Sepep olan son yazısı neydi?

"Ortadoğu'nun karanlık bir kuyu olduğu her gün biraz daha anlaşılıyor. Kanıtlanan son ilişkiMOSSAD-Barzani ilişkisidir. MOSSAD,İsrail 'in gizli istihbarat örgütüdür. Bu örgütün, Kürt lideri Molla Mustafa Barzani ile ilişkileri olduğu söylense daha önce kim inanırdı?

Barzani 'nin CIA ile ilişkisi artık belgelendi. Kimse bu ilişkiye, "Hayır olmadı" diyemiyor. CIA-Barzani ilişkileri biliniyordu da MOSSAD-Barzani ilişkileri bilinmiyordu.

MOSSAD' ın Barzani ile ilişkileri Londra ve Sydney'de yayınlanan "Israel 's Secret Wars-A History of Israel's Intelligence Services" adli kitapta sergileniyor. Kitap, İngiliz The Guardian gazetesinde 1984 yılından bu yana Tel-Aviv muhabirliğini yapan Ian Black ve Washington'daki Brooking Enstitüsü'nde çalışan öğretim üyesi Benny Morris tarafından yazılmış. Kitapta MOSSAD-Barzani ilişkileri, İsrail Dışişleri Bakanlığı ve MOSSAD yazışmalarına dayanılarak açıklanıyor.
Önsözde, kitabın yayından önce İsrail ordu yetkilileri tarafından da incelendiği yazılıyor.

* * *

Kitapta 1967 Arap-İsrail Savaşı 'ndan sonra, MOSSAD 'ın Kürtlerle ilişki kurduğu (sayfa.327), Mısırlı ünlü gazeteci Hasan el-Heykel'in İsrailli subayların Kürtler aracılığıyla Irak 'tan radyo bağlantıları kurduğunu 1971 yılında açıkladığı anlatılıyor.

1969 yılı Mart ayında Kerkük petrollerine yapılan saldırının da İsrail tarafından yapıldığı açıklanıyor. 1972 yılında imzalanan Sovyet-Irak Dostluk Antlaşması 'ndan sonra İran Şahı ABD Başkanı Nixon ile gizli görüşme yapıyor; bu gizli görüşmeden sonra CIA tarafından "Kürdistan Demokratik Partisi"ne üç yıl içinde 24 milyon dolar gönderiliyor.

Barzani 'nin Irak rejimine karşı ayaklandığı yıllarda, ABD-İsrail-İran üçlüsü bu ayaklanmayı destekliyor. Barzani-ABD ilişkileri, ABD Dış işleri eski bakanı Henry Kissinger eliyle yürütülüyor.

MOSSAD-Barzani ilişkileri de İsrail 'in Tahran 'daki askeri ateşesi Yaakov Nimrodi (MOSSAD Ajanı) aracılığı ile gerçekleşiyor.

Nimrodi 'nin üstlendiği görev ilginç: Nimrodi Sovyet silahlarının Barzani 'nin eline geçmesinde rol oynuyor. (sayfa. 328-329) Kitapta, MOSSAD'dan Kürtler 'e 50 milyon dolar para verildiği, ABD kaynaklarına dayanarak açıklanıyor. (sayfa.328)

* * *

70 'li yıllardaki bu ilişkiler bugün sürüyor mu?
Kitaba göre sürüyor. "Körfez Savaşı sırasında Irak 'ın attığı Scud füzelerinin Tel-Aviv'e düşmesi üzerine bu ilişkiler yeniden başladı. (sayfa.521) Baba Molla Mustafa Barzani ile kurulan ilişkiler, simdi de oğul Mesud Barzani ile sürüyor.
MOSSAD, Barzani'ye Avrupa kahvelerinde çekler vererek bu desteği sürdürüyor. Kitapta, Mesud Barzani'nin İsrail 'e gizlice giderek yardım istediği yazılıyor. Bu ilişkiler sürüyor ve anlaşılıyorki daha da sürecek...

Gizli yollarla sürecek, açık yollarla sürecek...

İlgi belli... Ilişki de belli...

Kürtler sömürgeciliğe karşı bağımsızlık savaşı yapıyorlarsa ne işi var CIA ve MOSSAD 'ın Kürtler arasında? Yoksa CIA ve MOSSAD, antiemperyalist savaş veriyorlar da dünya bu savaşın farkında değilmi?"

MOSSAD ve BARZANİ / Uğur MUMCU - 7 Ocak 1993 (Cumhuriyet)

Diğer önemli bir sorun olan "Ermeni Meselesi"nin iç yüzünü Uğur Mumcu nasıl açıklıyordu?

"Şu olaylara bakın: ABD Dış İlişkiler Komisyonu, Türkiye'ye yapılacak askeri yardımı Kıbrıs konusunda verilecek bir ödüne bağlıyor. Bu yapılırken, ABD Kongresi'nde 24 Nisan tarihinin "Soykırım Günü" olarak ilanı için önergeler veriliyor. Fransa'da ise soykırım savlarının ders kitaplarına konması için hazırlıklar yapılıyor. Aynı günlerde, Ermeni terör örgütleri eylemlerini sürdürüyor. Bütün bunlardan sonra ABD yönetimi uluslararası terörden söz edebiliyor.

24 Nisan tarihi soykırım günü olarak ilan edilecekmiş. Sanki ABD'nin Vietnam'daki, Fransa'da, Cezayir'deki insanlık suçlarını unutturdular. Sanki ABD yönetimi, Şili'de halkoyu ile seçilmiş Devlet Başkanı Allende'nin CIA darbesi ile devrilmesinin hiç anımsanmayacağını sanıyor. Sanki ABD'nin Grenada'ya, daha düne kadar yakın bir zamanda Fransa’nın Çad'a asker göndermelerinin hiç ama hiç akla gelmeyeceği düşünülüyor.

Ermeni olayını, bugün için uluslararası terörün bir parçası olarak görüyor ve bunun için bütün devletleri ortak bir savaşa çağırıyoruz. Yok, eğer Ermeni sorununun dünü, önceki günü karıştırılırsa, Amerikalı dostlarımız bundan hiç hoşnut kalmazlar.

İsterseniz, bu konuda birkaç tarihsel belgenin satır başlarını aralayalım:

İngiliz Kraliyet Matbaası tarafından basılan Birinci Dünya Savaşı ile ilgili gizli belgeler, Erol Ulubelen tarafından Türkçeye çevrilmiş, önce Doğan Avcıoğlu'nun yönetimindeki Yön dergisinde yayınlanmış, daha sonra kitap olarak basılmıştır. İkinci basımı Çağdaş Yayınları tarafından yapılan "İngiliz Belgeleriyle Türkiye" kitabında, Birinci Dünya Savaşı sırasında Ermenilerin Amerikalılarca nasıl desteklenip kışkırtıldıklarını gösteren belgelere yer verilmiştir. Okuyalım:

Gizli Belge: Sayfa 735, belge 492. Amiral Webb'den Lord Curzon'a yazılan 19 Ağustos 1919 tarihli yazı:

- Amerika, Trabzon ve Erzurum'u içine alan bir Ermenistan’ı himaye edecek. Geri kalan dört ili de Kürt devleti olarak İngilizlerin himayesine bırakıyor...

Gizli Belge: Sayfa No:60, Belge No: 46. 5 Nisan 1920 günü Mr. Lindsay'in Washington'dan Lord Curzon'a yazdığı yazı:

- Amerikan Senatosu Ermenistan’ın mandası işini görüştü. Beş yılda 757 milyon dolar verecekler. İlk başlangıçta 50.000 kişilik bir ordu yollanacak, daha sonra 200.000 kişiye çıkacak. Amerika kuvvetlerinin basına General Zames G. Harbord getirilecek. Ayrıca bütün Türkiye'nin mandası için de görüşmeler yapılmaktadır...

Gizli Belge: Sayfa No:71, Belge No: 63. 16 Mayıs 1920 günü Sir A. Geddes'in Lord Curzon'a yazdığı yazı:

- Amerikan hükümeti, Ermenistan’ın Adana’da dâhil korunmasını istiyor. Silah, cephane, demiryolu ve her türlü malzemeyi buraya sevk edecekler. Boşaltım, Karadeniz limanlarında Amerikan bahriyesi tarafından ve Amerikan donanmasının himayesinde yapılacak. Türklerin yapacağı en ufak bir hareket Amerikalilar tarafından bastırılacaktır...

Gizli Belge: Sayfa No: 300, Belge No: 38. 28 Şubat 1920 Londra Konferansı tutanaklarından bir parça:

- Mustafa Kemal kendisini Erzurum Valisi ilan etmiş. Erzurum'da yeni kurulacak Ermeni devletinin katılacağı bir sırada bu çok anlamlı bir harekettir. Bu adam olmasaydı Ermenilerin bir şansı olurdu...

Gizli Belge: Sayfa No: 81, Belge No: 10, tarih 16 Şubat 1920. Londra Konferansı tutanaklarından bir başka parça:

- Ermenistan'a 6 ilden başka Trabzon ve Adana da verilmelidir. Amerika Ermenistan'a yardım edecektir ve mandası altına almayı da kabul ediyor. Fransa ise Adana’yı kendisi için istiyor.

Gizli Belge: Sayfa No: 99, Belge No: 12, Londra Konferansı tutanağından bir başka ilginç parça:

- Lord Curzon, Erzincan’ın da Ermenistan'a verilmesini, Karadeniz'de bir Lazistan kurulup, Ermenilerin mandasına vermek istiyor...

Bu belgeler, bugün ABD Kongresi'nde 24 Nisan tarihini "Soykırım Günü" ilan etmek isteyenlerin amaçlarını olduğu kadar, ABD'nin Lozan Barış Antlaşması’na niçin imza koymadığını da anlatmaya yetmektedir.

Atatürk, Ermeni sorununun "dünya kapitalistlerinin ekonomik çıkarlarına göre çözülmek istediğini" söylememiş miydi? ( Söylev ve Demeçler , C: I, S: 233). Olay, dün olduğu gibi bugün de böyledir.

Biz bugün bunca saldırıdan sonra , bu gizli belgeleri , örneğin devletin televizyonunda tek tek halkımıza gösterebiliyor muyuz? Gösteremiyorsak, Ermeni sorununun çokuluslu yanını ve uluslararası terör ile ilgisini, diplomatik forumlarda nasıl anlatabiliyoruz?

24 Nisan tarihini soykırım günü ilan edip, Ermeni terör örgütlerine destek olan Amerikan Kongre üyeleri, 1920'lerde topraklarımız üzerinde Ermeni devleti kurmak isteyen Amerikalılar'ın torunlarıdır. Bizler de bunlara karşı Kuvay-i Milliyecilerin torunları olduğumuzu hatırlatmak zorundayız.

"Milliyetçilik" budur. Neredesiniz efendiler, beyler, beyzadeler, hanımefendiler?.. Budur, budur, budur işte!..."

Gizli Belgelerle / Uğur Mumcu - 1 Nisan 1984 (Cumhuriyet)

Hani herşey apaçık ortada, daha da merak edenler için Uğur Mumcu'nun tüm eserleri:

- Mobilya Dosyası
- Suçlular ve Güçlüler
- Bir Pulsuz Dilekçe
- Çıkmaz Sokak
- Silah Kaçakçıları ve Terör
- Ağca Dosyası
- Papa - Mafya - Ağca
- Devrimci ve Demokrat
- İnkılap Mektupları
- 12 Eylül Adaleti
- Tarikat - Siyaset - Ticaret
- 40'ların Cadı Kazanı
- Gazi Paşa'ya Suikast
- Sakıncalı Piyade
- Büyüklerimiz
- Tüfek İcad Oldu
- Söz Meclisten İçeri
- Terörsüz Özgürlük
- Liberal Çiftlik
- Aybar ile Söyleşi
- Rabıta
- Bir Uzun Yürüyüş
- Kazım Karabekir Anlatıyor
- Kürt İslam Ayaklanması
- Kürt Dosyası (Uğur Mumcu'nun Son Kitabı)

Bunca sözü anlamsız, kifayetsiz bırakan bir sözle sizleri baş başa bırakıyor ve huzularınızdan ayrılıyorum.

"İnsanoğlu tuhaftır her söze pek aldırmaz
İbne dersin kızar da sikersin aldırmaz." - Neyzen Tevfik (Sosyete)

Türban mı? Buyrun...

2008-01-21T01:41:00.000+02:00

Bektaşiye sormuşlar "Niçin namaz kılmıyorsun?".
O da "Allah Kur'an’da 'Namaza yaklaşmayınız' diyor." diye cevap vermiş. "İyi ama ayetin devamını da okusana." demişler, o da parmağıyla işaret ederek "Ey inananlar, sarhoş iken namaza yaklaşmayınız ki ne dediğinizi bilesiniz." kısmını göstermiş.
Sormuşlar "Neden öyle yarım okuyorsun?" diye.
"O kadarını bilmem, ben hafız değilim!" diye cevap vermiş.

Bu "Türban" meselesini duyunca aklıma sık sık bu fıkra geliyor şu aralar. İşin hukuki ya da siyasi tarafına çok girmek istemiyorum. Çünkü konuşulacak ya da tartışılacak bir konu yok. X görüşe sahip siyasiler "Türban"ı savunuyor, Y görüşe sahip siyasiler savunmuyor. Z görüşü ise temkinli. Dedim ya bu kısmında değilim işin.

Merak ettiğim bu "Türban" nedir, ne değildir.

Türban genel olarak, kadınların dini bir gereklilik olarak, başlarını örtmeleri, kapanmaları. Dini bir gereklilik, deniyor. Acaba hakikaten de öyle mi?

Birileri Türban'ı öyle bir şekle sokup önümüze koyuyor ki bu haliyele tartışma şansımız dahii yok. Onların dikte ettiği bir "İslâm" mümkün sadece. Hani akıllarına her geleni "İslam bunu emrediyor da sen yapmazsan günahın boynuna" diyerek meşru kılmaları yetmiyormuş gibi bir de "Herkesin kendi iradesi, günahı boynuna..." diyerek sıyrılmıyorlar mı. Pişkinliğin bu kadarı...

Hem sen birilerini kendine göre "Günahkâr" olarak sınıflandıracaksın, doğru düzgün açıklamadan, kaynak da vermeden her dediğini dine dayandıracaksın, sonra da utanmadan "Kendi tercihi" diyeceksin. Radikal İslâm'dan ılımlı İslâm'a, ondan da Siyasal İslâm'a geçiş bu aslında. Ama cidden inanmak isteyen, huzur arayan insana sadece "İslâm" yetmiyor mu? İlle de radikalleşmesi, siyasallaşması mı gerek?

Ilımlı lafı ise zaten İslâm'a hakaret. Sanki İslâm agresif de onu birileri ılımlı yapmaya çalışıyor...

Türban konusu mu? Dönelim efendim. Memleket "Türban'a üniversitelerde izin verilsin mi, verilmesin mi?" tartışa dursun biz "Türban bir dini gereklilik mi, gelenek mi?" bunu araştıralım isterseniz. Dikkat ederseniz "araştıralım" dedim çünkü "tartışarak" arpa boyu bile ilerlenmiyor şu konularda. Hani bilen biri gelse anlatsa nedir, ne değildir. İçimiz ısında, huzur içinde evlerimize dağılsak.

Aslında bu yeni bir konu da değil. Geçen gün son noktayı koymak için sayın Diyanet İşleri Başkanımız Ali Bardakoğlu'na da sordular. O da "Kadınların, yetişkin Müslüman kadınların başlarını örtmesi, tarih boyunca 14 asırdır hep dini gereklilik olarak algılanmış ve uygulanmıştır. Yani dinin gereği olarak görülmüştür. Ancak bir insanın Müslüman sayılması -için ben müslümanım- demesi yeter." diye cevap vermiş.

Aslında olay kısaca bu, 14 asırlık bir algı meselesi. Bardakoğlu da aynen böyle demiş, "böyle algılanmış". Şu ayette, bu surede kesin olarak apaçık olarak budur, inkar dahi edilemez dememiştir.

Biraz daha netleşelim. Türban'ı en iyi ve net açıklayan ayet olarak Nûr 31 gösterilir. Türkçe meali ise:

"Mü'min kadınlara da söyle: "Gözlerini (harama çevirmekten) kaçındırsınlar ve ırzlarını korusunlar; süslerini açığa vurmasınlar, ancak kendiliğinden görüneni hariç. Baş örtülerini, yakalarının üstünü (kapatacak şekilde) koysunlar. Süslerini, kendi kocalarından ya da babalarından ya da oğullarından ya da kocalarının oğullarından ya da kendi kardeşlerinden ya da kardeşlerinin oğullarından ya da kız kardeşlerinin oğullarından ya da kendi kadınlarından ya da sağ ellerinin altında bulunanlardan ya da kadına ihtiyacı olmayan (arzusuz veya iktidarsız) hizmetçilerden ya da kadınların henüz mahrem yerlerini tanımayan çocuklardan başkasına göstermesinler. Gizledikleri süsleri bilinsin diye ayaklarını yere vurmasınlar. Hep birlikte Allah'a tevbe edin ey mü'minler, umulur ki felah bulursunuz."

olarak geçer, hatta "baş örtüsü" kelimesi bazı yerlerde "türban" olarak bile geçiyor.

Çoğumuz Arapça bilmediği için birebir Arapçası'nı koyamayacağım ama bir de İngilizcesi'ne bakalım. Farkı görebilecek miyiz:

"And say to the believing women that they should lower their gaze and guard their modesty; that they should not display their beauty and ornaments except what (ordinarily) appear thereof; that they should draw their veils over their bosoms and not display their beauty except to their husbands, their fathers, their husband's fathers, their sons, their husbands' sons, their brothers or their brothers' sons, or their sisters' sons, or their women, or the slaves whom their right hands possess, or male attendants free of sexual desires, or small children who have no carnal of women; and that they should not strike their feet in order to draw attention to their hidden ornaments. And Believers! turn ye all together towards Allah in repentance, that ye may be successful."

Dikkatlice okuyun İngilizce'sinde "türban" ya da "baş örtüsünü" tasvir eden kelime yok.

Ama çok aradım, hani bulayım da içim rahatlasın diye. "they should draw their veils" kısmında "veil"i peçe olarak çevirebileceğimi keşfettim ama orada koskoca bir "bosoms" var. Hani peçe ile göğüsün ne alakası var.

Türbandan değil ama orada apaçık bir şekilde topuklu ayakkabıya aslında atıfta bulunuluyor.

Buradan anlıyoruz ki ya Türkçe çeviride bir hata var ya da İngilizce'de. Ama Türkçe çevirideki gibi "Türban" ya da "Baş örtüsü" gibi bir kavram, ne MS.630 yılındaki Arap literatüründe vardır, ne de bu terimi karşılayan bir tanım Kur'an-ı Kerim'de detaylı olarak açıklanmıştır.

Bu sebeple İslâm'da Türban'ın yerinin bir kez daha araştırılmasının ve kapsamlı olarak irdelenmesin gerekliliğine inanıyorum.

Bu araştırmalar sonucunda dahii bir kısım İslâm aliminin "Evet, yeri var" ya da "Hayır, yeri yok" demesine ve bu konuda yorum ayrılığa gitmesini hazmedecek ve saygı duyabilecek miyiz? Bu durumda bile takana ve takmayana saygı gösterebilecek miyiz? Asıl önemli olan da bu.

İşin 14 asırlık gelenek konusunda ise bence bir problem yok. 14 asırdır kadınların kapanması, örtünmesi bir gelenekse... Bu gelenek sadece Arap yarım adasında da değil, diğer ata erkil toplumlarda da var zaten.

Hani araştırdık, bu bir gelenek çıktı ve İslâmla da alakası yokmuş. O zaman ne olacak? "Bu benim kültürel mirasım." diyen her kadının durumu ne olacak?

İşte o da "Kültürler ve Azınlık Hakları" başlığının konusu...

Garp ve Şark Üzerine

2008-01-06T11:22:00.000+02:00

Kendimden alıntı:

"...18.yy'dan beri şekillenen Oryantalizme genel bir hat biçmek, "iyi" ya da "kötü" olarak toptan bir yargıda bulunmak ve bu çerçeveden atıflarda bulunmak pek mümkün bir hadise değildir. Zira Oryantalizm, pek çok farklı bakış açısına sahip sanatçıyı kapsayan, bu sanatçıların kendine münhasır yorumlarıyla zenginleşmiş genel bir disiplin, akımdır.

Özellikle Osmanlı'nın son dönemlerinde, bu topraklara da sıkça uğrayan Oryantalist sanatçıların kimileri gördüklerini fevkalâde abartarak, fantsatik unsurlar da katarak mübala ile eserlerine nakşetmiş, kimileri ise olduğu gibi yalın, apaçık aktarmayı uygun bulmuştur. Mevzu bahis sanat eseri olduğu için sanatçıların eserlerine bakarak "iyi" ya da "kötü" niyet aramanın hakkaniyet arz etmediği kanaâtindeyim.

Bu sebeple sonuçları ne olursa olsun, Oryantalizme ve pek çok açıdan bu akımın 20.yy'da sivrilen, romantize edilmiş dalı Fantastik Kurgu Edebiyatı konusunda bir Şark insanı olarak öfkem, kinim ya da olumsuz bir duygumun artık olmadığını kendi adıma söyleyebilirim. Bilakis tüm bu seleksiyon, ben ve benim gibilerin Şark'a ne kadar uzak kaldığını hatırlatmış, bunun sonucunda merak duygusunu uyandırmıştır.

Ancak hatırlatmak istediğim önemli bir nokta var. Özellikle 19.yy'da Avrupa'ya gönderilen Osmanlı aydınlarının başlattığı Garbiyatçı akım unutulmamalıdır. Ahmet Mithat Efendi bu durumu; "Garbı, Şarka ithale niyet eden mustagripleriz" diyerek tanımlamıştır.

Osmanlı'da dahii Garba özenen aydınların varlığı bir eleştiri konusudur. Garpçılık, ismi konmadığı dönemde "özentilik" olarak başlayan, hayli köklü bir düsturdur. Lâkin Oryantalizm'e tepki olarak ortaya çıkan köklü bir Garpçılık, Mustagripçilik ya da diğer adıyla Oksidantalizm şekillenememiş, batının Oryantalizm ile boy ölçüşememiştir. Bu durumun pek çok sebebi vardır kuşkusuz. Oryantalizmle boy ölçüşecek sayıda eserin üretilememesinden tutun da, çıkan eserlerin çoğundaki Garpçılığın Avrupa hayranlığından ya da az da olsa ideolojik Avrupa karşıtlığından öteye geçememesine kadar pek çok sebep sayılabilir. Ama en önemlisi Şark aydınlarının Şark'ı anlamadan, Garb'ı anlamaya çalışmasından doğan ciddi bir hatanın varlığıdır. Bu da fevkalade acıdır.

Genel olarak batılı sanatçıların mübâlâları sonucunda Oryantalizm içinde Şark'a karşı küçümseyici, yer yer otantik ama her daim geri kalmışlığı akıllara getiren bir negatif ön yargı oluşmuşmuştur. Garpçılık içindeki mübâlâlar sonucunda ise Garba karşkı bir hayranlık, özentilik ve bunlar gibi pek çok pozitif ön yargı doğmuştur.

Oryantalizm'in sonucunda Garpta cereyan eden, Şarka karşı negatif ön yargılar zamanla Şarka da sirayet etmiş. Şark içindeki Garpçıların, Garp hayranlığı ile birleşince de halklara mal olan bir kompleks halini almıştır. Geri kalmışlık hissiyatını kat be kat arttıran, tetikleyen bu etken sonucunda Şark aydınları kendi coğrafyalarından daha da uzaklaşmış, uzaklaşmayı reddedenler ise bu komplekse tepki vermek adına rakilleşmiştir. Bu durum Türkiye coğrafyasında da halen varlığını kormukta, toplumsal bir kompleks olarak günümüzde kendini geliştirmektedir (Bkz. Sokaktan geçen adamın rastladığı olumsuzlukları sadece kendi toplumuna ait olarak algılaması, "bizden başka kimde var..." diyerek bunu toplumla sık sık paylaşması. Toplum bireyleri içinde kanıksanan bir ön yargının oluşması. "AB'ye giremeyiz bu şekilde, aşın artık kendinizi" diyerek de bilmediği coğrafyaları yüceltmesi...)

Bu yaralara merhem olacak Türk aydınlarının kendi coğrafyasını, tarihini ve kültürünü bilmeleri, Şarkiyatçı eserlerdeki noksan ve mübâlâları bilecek kadar bu disipline aşina olmaları gerekir. Kendi coğrafyasını "tam anlamıyla" çözen aydınlar ancak Garba yönelip, Oksidantalizm akımına mensup yapıcı eserler çıkartabilir. Bu akıma mensup olmasa dahii Şarkı bilmeden, Garpı izah etmeye çalışan, öven Türk aydınlarının SAMİMİYETİ VE DÜRÜSTLÜĞÜNDEN söz dahii edilemez.

Osmanlı döneminden miras, günümüzde de devam eden abartılı, pozitif bir Garpçılığın yararını kimse görmemiştir, sanıyorum ki aynı oranında abartılı, negatif bir Garpçılık da yarar getirmeyecektir. Bu nedenle Objektif bir Oksidantalizm amaçlanmalıdır. Aksi takdirde Oryantalizm'in düştüğü aynı hatalara düşülecek ve üç
aşağı-beş yukarı bir taklit, nüsha akım olmaktan ileriye gidilemeyecektir.

Kısaca durumu özetlersek:

1) Şark'ı anlatan iyi-kötü bir Oryantalizm vardır...
2) Bu akımın noksan ve hatalarından doğan ön yargılar batıda, hatta Şarkta bile mevcuttur...
3) Bu ön yargılar ve yanlış anlaşılmalardan kurtulmadan Şark'ın Garp tarafından doğru anlaşılması, Şarkta var olan Garba karşı gereksiz hayranlık ve öfkenin de ortadan kaldırılması mümkün değildir.
4) Şark ile Garp'ın buluşması ancak Şark'ın Garp'a, Garp'ın da Şark'a doğru aktarılması ile mümkündür.
5) Doğuda bu görevi üstlenen Oryantalizm'in muhatabı bir Oksidantalizm oluşmamıştır.
6) Oksidantalizmin içinde eser verecek aydınlar hem Şark, hem de Garp kültürüne vâkıf olmalıdır..."

Bayramı Ne Yapmalı?

2007-12-20T18:17:00.000+02:00

Sabahtan beri burada yayınlamak üzere bir bayram mesajı düşünüyorum ama bir türlü bulamıyorum. Başı belli, "Kurban bayramınız..." sonrası işte biraz karışık.

Feyz almak için devlet büyüklerimizin güzel ülkeminin dört bir yanına astırdıkları bayram mesajlarına, gün boyu eş-dost, akrabadan gelen e-postalara bakıyorum ama işin içinden çıkamıyorum. Kimi kutlamış, kimi tebrik etmiş, kimi de mübarek olmasını dilemiş.

Kutlamak mı lazım? "Kut" Orta Asya şaman unsuru değil mi? Semavi din ritüelleri arasında şaman gelenekleri ne arıyor? Neyse galiba "kut" pek olmadı...

Tebrik mi edelim? Ortada bir yarış ya da başarı mı var? El öptükçe, akrabalara telefon açtıkça puan mı kazanılıyor? Yoksa en çok kavurma yiyene plaket mi veriliyor? Yok yok "tebrik" hiç olmadı, kulağa da garip geliyor.

Mübarek mi olsun? Arapça kökenli "Bereketli, bereketlendirilmiş, uğurlu" anlamına gelen bir kelime, "mübarek". "Kurban" kavramı içinde yatan anlaşılması zor felsefenin içine uğur ve bereket tam olması gerektiği gibi oturuyor.

Cana kıymet veren bir felsefede, can almanın hüznünü yaşadıktan sonra, eldekileri dağıtmak ama paylaşmak, ille de paylaşmak. Hayattan gelen, hayatla ödenen, hayatta tutmak için paylaşmak...

Kurban bayramı kavurma ve şekerden çok daha fazlası... Bu yüzden bence de uğurlu ve bereketli. Sanırım bunu hatırlatmak lazım.

KURBAN BAYRAMINIZ MÜBAREK OLSUN...

CNBC-E ve Starbucks Nesli

2007-12-09T16:41:00.000+02:00

"...CNBC-E neslinin ilk temellerinin, Türk menşeyli özel kanallara tepki olarak 90'lı yılların sonuna doğru atılmaya başladığını söyleyebiliriz. Hiç şüphesiz ki bu nesilin, eğitim düzeyinin genel izleyici kitlesinin üstünde olduğunu ve daha "elit" bir sınıf olarak karşımıza çıktığını kabul etmek lazım ancak diğer yandan zamanla belli bir alt kültür halini alması, kendi coğrafyasına yabancılaşması ve kendi ritüellerini kazanıp kapalı bir cemaat halini alması konularında ciddi şekilde eleştirilmektedir..."

Bu eleştrileri tek bir kalemde toplamak adına soruyorum: "CNBC-E nesli neden CNBC-E nesli olmuştur?"

İster CNBC-E, ister Kral TV, ister ATV, STAR, Kanal D ve SHOW TV dizi nesli olsun hepsine teker teker "neden" sorusunu yöneltmek zorunda mıyız? Hadi bunlar hazır ve tek kutuplu -kanal- paketler diyelim, şimdilerin modası "internetten izle" hareketine karşı ilerde "internetten indir-izle nesli, neden internetten indir-izle nesli olmuştur?" diyebilecek miyiz?

Sorunun cevap açık bence. Adam aradığını diğer kanallarda bulamamış, belli. Sonunda ya tepki olsun diye ya da hakikaten kendine yakın bulduğu için CNBC-E insanı olmuş.

Hani şu yaşımda "sanat" filmlerine katlanabiliyorsam bunu CNBC-E'ye borçluyum diyebilirim. Sanat filmlerinden hiç mi bir şey öğrenmedim? Hayır demek haksızlık olur. Ama bazısı ciddden vakit kaybı oldu mu? Oldu... Ben bardağın dolu tarafından bakmayı tercih ediyorum biraz da. Ancak "yabancılaşma", en olmadı bir "cemaatleşme"nin de olduğu apaçık ortada.

CNBC-E ve Starbucks Cemaati

Şimdi problem aslında ne yaptığımız ya da neci olduğumuz da değil. Asıl problem ne yaptığımızın ne kadar farkında olmakla alakalı. Neyi, neden, niçin ve nasıl sevdiğini, yaptığını ve desteklediğini bilirse zaten nesiller, CNBC-E veya Starbucks insanı olmaz, sadece CNBC-E izleyen, Starbucks'ın kahvelerini içmekten haz alan insanlar olur.

Ama eğer siz, CNBC-E izlemeyi, Starbucks'da kahve içmeyi bir statü sembolü, kendi cemaatinizin kültürünün bir gereği yapıp, bunlarla insanı tanımlaya başlarsanız amacınız farklılaşır.

Hatta bir adım daha öteye taşıyıp, CNBC-E izlemenin, Starbucks'da kahve içmenin kendisine bir statü kazandırdığına inanan, bu aktivitelerde bulunmayan insanları aşağı görebilecek kadar marka-cemaat egosuyla yaşan insanın, literatürde karşılığının "ciğeri beş para etmeyen insan" olmasını lütfen yadırgamayalım.

Bu durumun, bu kadar içler acısı olmasının bir diğer sebebi ise malesef bu marka-cemaat kültürüne mensup bireylerin iyi eğitim görmüş, aslında kendilerine ait bir statüleri olan, böylesi bir marka kimliğine ihtiyaç bile duymayacak kişiler olması.

Üretebildiği, topluma kattıklarıyla kolaylıkla statü kazanabilecek "elit" insanların, yedikleri, içtikleri, giydikleri, kısaca tükettikleriyle kendini "insan" olarak tanımlaması ciddi bir eksikliğin vuku bulduğuna işarettir.

Neden, Niçin!

Aslında bu ülkedeki tüm sorunların kemikleşmiş temel nedeni özünde bu ülke neferlerinin her ne eğitim düzeyinde olursa olsun "neden" ve "niçin" diyemedikleri ve her konunun sorgulanmadığı için KİTLESELLEŞMESİDİR (cemaatleşmesi).

Körü körüne bir bağlılık (ister marka, ister din, ister spor takımları), fanatizm haddinde bir tavır bu coğrafyaya zerre yarar getirmemiştir, getirmeyecektir.

Bireyin kendi toplumuna yabancılaştığından söz ettik. Diğer yandan bir yerlere ait olma hissiyatı içinde de. Hop hemen kendini bir marka ile etiketlendirip, açıklama gereği duyuyor. Sonra da CNBC-E nesli oluyor, şu oluyor, bu oluyor. Belli bir yerden sonra marka holiganlığı başlıyor. Kimlikler üzerlerine yapışıyor, fark etmeden o doktirinlerin "neden" ve "niye" diyemeyen kölesi oluveriyor.

Bizim zamanımızda "metalci" kimliği vardı, halen de var. Lise hayatım böyle geçti. Metal müzik dinleyen bir insan olduğum gerçeğini fark etmem ise üniversitede gerçekleşti. Ama bazı yaşıtlarım da var tabii, bu gerçeği inkâr eden.

Beşiktaş-Galatasaray derbisi sonrasında yenildiği için 14 belediye otobüsünü il genelinde yakan insanoğlunun hangi mantıkla bu eyleme kalkıştığını anlamam mümkün değil. Aynı mümkünsüzlük Starbucks'da kahve içmenin, CNBC-E izlemenin, Türkiye'de Türkçe'ye yabancı kelimeler katarak konuşmanın prestij unsuru sayılması için de geçerli.

Kendi kültürünü beğenmemek CNBC-E kuşağına has bir özellik değil aslında. Bu memlekette ciddi bir "kendini aşağı görme" kültürü öncesinde zaten vardır. O konuda buzağı aramaya gerek yok.

Şahsen "Kardeşim ne olmak istiyorsan, neye inanmak istiyorsan, kim gibi yaşamak ya da kendin olmak istiyorsan ol... Ama karar vermeden evvel bir oku, araştır, hepsini gör. Kendini tanı ama ilk önce, kendine dürüst ol sonra kararını ver, saygı duyarım..." gibi bir görüşü savunduğum için, eğer kişi kendi kültürünü araştırmış, cidden yalamış, yutmuş, gidip farklı il ve ilçelerde tadbik etmiş, yetinmemiş, diğer kültürleri de aynı incelikle araştırmış ve irdelemiş ve sonucunda KENDİ KÜLTÜRÜNÜ BEĞENMEMİŞ ise ona sözüm zaten olamaz, olmamalı...

İşgal Altında Mıyız?

2007-12-09T15:59:00.000+02:00

"İşgal" her an, her saniye, çeşitli ad ve şekillerde (kültürel, sosyal, ekonomik, siyasi ve nihayet askeri) şekillerde vuku bulabilir. Bazı "işgaller" aleni iken bazıları tabii ki gizli olarak tezahür edebilir. Bazıları yıllar sürebilirken, bazıları bir ay içinde başlayıp, bitebilir. "İşgal" hissi ve gerçeği, aslen bellirli baskı unsurlarının (siyasi, ekonomik, kültürel, vb.) çatışmasından ileri geldiği için her daim görülen, her coğrafyada zaruretle arz eden bir durumdur.

İş bu durumun her millet ve cemiyet için varlığı hususundan doğan bir korku ya da çekinceyi bir Türk vatandaşı olarak duymuyorum. Çünkü her coğrafyada olduğu gibi, bu coğrafyanın da her türlü işgale karşı vereceği tepkiler vardır. Ve bu tepkiler her türlü işgali püskürtmek için kâfidir. Tabii burada kıyım ve işgal arasında bir farkın olduğunu bilmek gerekiyor. Ama konumuz o değil.

Asıl korkulması gereken sözü geçen bu işgal(ler)in yavaş yavaş nihayete ermesi ve meyvelerini vermesidir. Ancak bu nihai duruma karşı bile bir tepkinin gösterileceği muhakkaktır. Unutmayınız ki işgal edenler de işgale her daim açıktır, en nihayetinde onlar da insandır.

1989'de kesin zafer kazanan batı bloğu ile dünya tek kutuplu sisteme geçmiş, 2000'li yılların başında Amerikan'ın kapitalist akınları dünyada doyum noktasına ulaşmış, sosyo-ekonomik olarak pompaladığı bireyselleşme ve tüketim çılgınlığı son raddeye gelmiş ve artık yavaş yavaş bu kültür ve iktisadi işgale karşı ciddi tepkiler vermeye başlamıştır.

Amerikan'nın pompaladığı bu kültürel ve ekonomik işgale karşı en büyük tepki şüphesiz "muhafazakar" duruştur. Yani evet, 3 Kasım bir yerde bu duruşun Türkiye'deki yansımasıdır, tepkisidir. Ancak görüyoruz ki bu duruşa karşı da 2007'de Türkiye içinde bir tepki hareketi başlamıştır.

Şimdi asıl odaklanılması gereken bu işgaller silsilesi değil, bu işgaller ve tepki sürecinde yaşanan çözülmelerin, kutuplaşmaların ve tabii akabinde yaşanan yabancılaşmanın ciddi etkileridir.

UNUTMAYINIZ Kİ MİLLİ DEĞERLERİN, TARİHİ DEĞERLERİN, DİNİ DEĞERLERİN BU ÇÖZÜLMELER SIRASINDA SADECE BELLİ CENAHLARA MAL EDİLMESİ VE KÜLTÜREL TEKELLEŞME (örn: Türk Kültürü-Milliyetçiler, İslâm Kültürü-Muhafazakârlar) BU YABANCILAŞMALARIN ESERİDİR!...

Bu nedenle en vahim konu "işgal" değil, "çözülmeler" ve "yabancılaşma"dır.

Diğer yandan belli başlıklar altında tamamen işgal edilen bir Türkiye zaten karşımızda duruyor, hatta ilk dalga bitti, ikinci dalga başlamak üzere diyebiliriz. Asıl vehamet işgal edilmek de değil zaten, yukarda belirttiğim nedenlerden ötürü kendine yabancılaşan, kimlik arayışı adı altında kimlik karmaşasına sürüklenen, nihayetinde kendinden bir haber binlerce genç, bizler. Kısaca Türkiye'nin %52'lik gerçeği, kısaca toplumsal çözülme ve yabancılaşma süreci.

İkinci dalga sanırım daha sert olacak. Çünkü bu sefer mevzu bahis olan sonradan ortaya çıkmış soysal kimlikler değil, bu coğrafyada pek itibar edilmediği halde, Avrupa'nın pek çok kendi içindeki kıyımlara neden olmuş, bu coğrafyaya da ithal etme sevdasına giriştiği, "etnik ayrım", "mezhep" ve "din" kavramları.

Unutmayınız ki bu kavram ithalatına karşı "kim" olduğumuzu bilmezsek çözülme daha şiddetli ve kalıcı olabilir.

Diyelim ki "kim" olduğumuzu biz dahil kimse kavrayamadı, biri geldi sana "şusun", bana "busun" dedi. İkinci dalga bitti ve çözülmeler çok
daha yıkıcı oldu.

Coğrafyada yeşeren üç büyük din, çeşitli mezhepler, kültürler, ziyadesiyle etnik yapılar... Orası muhakkak ki böylesi bu durumda bu topraklar oluk oluk kanla sulanır, taş üstünde taş kalmama olasılığı da kuvvetle muhtemeldir. Ama diğer yandan adaletin tecelli etmesi konusunda gayet iyimserim. Adım gibi biliyorum ki buralar CEHENNEME dönerse birileri güzel ve korunaklı topraklarında, rahat uyuyamayacak. Elin gavuru buna "konjonktür" diyor, ben "etme bulma dünyası" demeyi tercih ediyorum...

Orclar Türk Mü?

2007-12-09T14:38:00.000+02:00

Toplumların masalları ve mitleri, siyasal doktrinlerini içeren en mikro, en yalın eserlerdir. Bu eserlerde doktrinler doğrudan verilmek yerine, sembolleştirerek, soyutlaştırılarak verilir. Siyaset ise kuşkusuz hayatın her noktasına sirayet etmiş bir olgudur. Ancak unutulmamalıdır ki "siyaset" kavramı çok boyutludur. Bu nedenle siyaset terimini konunun bütünlüğüne göre anlamak gerekir.

Şüphesiz her masal ve mitin, kendi coğrafyasındaki kültürden geldiğinin bilincinde olup da, o coğrafyaya ait siyasi kaygı, önyargı ve korkulardan beslenmediğini idda etmek mümkün değildir. Tabii ki bu da bir doğal ilişkidir. Çünkü o mitler ve masallar o coğrafyaya aittir.

Bu çerçevede bir tesbit yapacak olursak; oryantalist akım ve romantize edildiği fantastik kurgu edebiyatındaki yansımasının büyük oranda İngiliz mit ve masallarından beslendiğini söyleyebiliriz.

Orclar Türk mü sorusundan ziyade, Orclar'ın Türk olmasından kaynaklanan travmanın ne olduğu sorgulanmalıdır. Travma unsuru İngiliz menşeyli bir fantastik kurguda, Orc hayali yaratıklarını Türkler'den esinlenilmesi ya da Türkler'i bu hayali varlıklar üzerinden tasvir ederken yanlış ya da eksik aktarmaları, salt bir "kötü" kalıbına sokmaları değildir.

Kaldı ki aynı tutum Pers mitlerinde de mevcuttur. Hatta toplumumuzda pek söylenmese de İslâmi Arap mitlerinde bile rastlanmaktadır. Yukarıda belirttiğimiz sebeplerden ötürü bunlar doğal etkileşimlerdir.

Travmatik durum, bu topraklardaki bireyin, başka coğrafyalardan çıkma bir hayali Orc sembolünü doğru okuması, bu hayali varlıkların fantastik edebiyattaki Türk ve Doğu kültürüne atıf olduğunu anlaması, buna tepki göstermesi ancak kendine ait, bu coğrafyadan çıkma bir fantastik edebiyatla buna karşılık verememesi. Birey ne kadar "Orclar, Türk ise Orclar böyle olmamalı" dese de, İngiliz fantastik edebiyatındaki Orc tasvirini değiştiremeyecektir. Çünkü bu Orclar, İngilizler'e aittir.

En fazla tamamen ekonomik kaygılarla bazı firmalar bu akımı revize etme yoluna gidecek ve Orclar'a onur, şeref, karizma gibi özünü değiştirmeyen kavramlar ekleyecektir (örn: Blizzard).

Bu durumda bile birey tatmin olmayacaktır, olmamalıdır. Çünkü halen o, başkasından kendi kültürünü dinlemektedir.

Sence ne yapılmalı?

O coğrafyadan bu toprakları anlatmalarını tabii ki beklemiyorum. Ancak bu coğrafyada elfli-dwarflı fantastik kurgu romanları yazarak ne kadar kendimizi anlatabiliriz, bunu da düşünmeliyiz. Tevekkül eden Hacı Dede Orc, ağasına biyat eden kavruk bir Elf ya da yemenili Anadolu'nun fedakar Dwarf teyzeleri ne kadar beni anlatıyor?

Ama biz kendimizi, kendi coğrafyamızdaki masallar ve mitlerle anlatamazsak, birisi gelir bu topraklara ait ne varsa sahiplenir ve bizi, bizim masallarımızla anlatır, kendi küpünü doldurur.

Saolsun Yunanlı kardeşlerimiz buralardan giderken yanlarında Anadolu mitlerini de görütmüşler, bize de onlara "Yunan Mitolojisi" demek kalmış. Oysa ortada "Yunan-Anadolu" mükellef bir mitler silsilesi vardır (tabi ki Panteon ve tarıları hariç).

Mesela kökeninde bir Van efsanesi olan griffinler (grifon) Antik Yunan'a kalmış. Bu kadar da değil Amazonlar, Medusalar, Minatorlar... Hepsi de Anadolu kökenli mitler ve varlıklar.

Bu bahsettiğim konular yanlış anlaşılmaya müsait bir yerde. Nedense "bize ait" dediğimde Orta Asya kültürü akıllara geliyor, sonrasında da Osmanlı. Hayır, "biz" dediğimiz şeyi sadece Türklük ya da İslâm ile sınırlandırmak mümkün değil.

Bu konuda "biz" dyebilmek için ilk önce Truva'yı, Likya'yı, Hitit'i, Sümerleri kabullenmek ve benimsemek gerekiyor. Tarih boyunca arzulanan, yüzlerce kültürün yeşerdiği, tamamen bir zenginlik abidesi olan bu topraklarda layıkıyla yaşamanın da ilk şartı bu.

Diğer yandan bu şartı yerine getirmen önce öyle bir çeper var ki kırılması gereken, ucu bucağını aklım almıyor.

Biliyorum bu coğrafyanın mitleri, Elf ve Dwarflarla anlatılmaz. Biliyorum ki oryantalizmin karşısına ister edebiyat, ister siyaset, ister ekononik ve sosyal anlamda ayakları yere basam ürünler dikilmezse bugün cılız da olsa çıkan "biz öyle değiliz" nidaları, yarın yerle yeksan olacak.

Yol ne peki? Kendi coğrafyanla, tarihinle, renklerinle, kültürünle barışmak. Biliyorum bu da kolay bir hadise değil. Avrupa yüz yıllar sonunda bu akımı çıkarabilmiş, çıkarana kadar çok kelleler gitmiş, çok kan akmış, uzun zaman geçmiş ancak öyle barışmış.

Peki nasıl bu coğrafyaya ait fantastik masallar yazılacak? İlk önce merak ederek, varlığından haberdar olarak, sonra araştırarak, öğrenerek, yorumlayarak. Elbette bunlar kolay işler değil. Ama ilk önce biz bunları yapmazsak, elin "gavuru" yapmaya, biz de hayran kalmaya devam ederiz.

Diğer yandan tüm bunlara "zor" dedikten sonra ben şu yaşımda samuraylar, roninler, ninjalar, şovalyeler hakkında bir şeyler biliyorsam ama iş alplere ve alperenlere geldiğinde aval aval bakıyorsam, kendi kültürümü tanımadan reddetmişsem; Allah benim belamı versin!

Kendi yaşadığı toprakların kültürünü araştırmaya niyet eden, siyasi ve dini dogmaları aşmış, kaygısı sadece bilgi arayaşı olanlara "milliyetçi" ya da "yobaz" damhasını vurarak, kendini yüceltmeye, Avrupa'ya yakın hissetmeye çalışan zihniyetin de Allah belasını versin!

Kimseden sözü sakınmamak lazım, zira çok zaman kaybedildi, çok insan küstürüldü.

Son bir kaç aydır bu coğrafyanın tarihi ve kültürel zenginlini eşeleyip duruyorum. Elime geçen bir buz dağının görünen kısmının katresi bile olmadığı halde o kadar büyüleyici ki. O an nasıl bir hırs, nasıl bir pişmanlık duyuyorum anlatamam...

Okullarda tarih adı altında anlatılan safsatalar altında kalan, iyisiyle-kötüsüyle bir gerçeği keşfetmenin hazzından bunca yıl nasıl da mahrum bırakılmışım? Burnumun dibinde muhteşem bir zenginlik varmış.

İngiliz, bu keşfe oryantalizm demiş, biraz burnu büyüktür bu amcaların az buçuk iyi yönlerini çalakalem geçiştirip, kötü yönlerini abarttıkça, abartmışlar. Eksik ve noksanlarını kulaklarına küpe yapıp, ders çıkarmakla uğraşmışlar. Arada sırada da bu noksanlara parmak atıp ortalığı karıştırmayı vazife saymışlar (bkz. Irak).

Fransız, bu keşfe otantiklik demiş. Ve kendine yakın, elindekiden daha parlak ne varsa, büyük bir keyifle izlemiş, hayran kalmış, evinin baş köşesine onu yerleştirmiş. İyiyi kendine katıp, geliştirmek üzere.

Galiba biraz Fransız gibi olmak lazım. Tamamen bu güzelliklere teslim olmadan, şu anda yaşanan kültüre katarak.

Orta Asya'da da, Arap yarım adasında da, Viyana kapısında da, Anadoluda'da mitler, masallar, güzel şeyler var ve kendi cebine attıkça güzelleşen bir insanoğlu mümkün...

Müsadenizle...

2007-11-23T01:47:00.000+02:00

"Gerçekler apaçık ortada olsaydı, onları aramaya gerek kalmazdı."

...Belkide ömrümde ilk defa, bana bahşedilen insan zekasıdan çıkma bir soruyu sorma şerefine erişmiştim. Dünyevi hayattan ırak, gayri ihtiyari bir soru. Aslında o kadar teferruatlı, içinde türllü tilkileri olan bir sual de değildi. Ancak bir soruyu bu kadar anlamlı kılan, ömrümde hiç bir sorunun açmadığı kadar soruya kapı açmış olmasıydı. Her bir adımda açılan kapılardan, her biri altın sikkeler gibi parlayan sorular fışkırıyordu adeta. Ağzım açık kalıyordu, adımlarım hızlanıyordu. Her adımda bir altın, bir zarf, zarfın içinde de sorular...

"Bir ömre ne sığar ki? Belki sorular... Peki ya cevaplar? Belki sonra..."

Şimdi farkına varıyorum ki sorular peşi sıra gelmeye başladığından beri yollar uzadıkça uzuyor. Gözü korkuyor insanın, yüksek bir tepeden düşmek gibi... İlk ve son yol ayrımı... Bir soru 23 yıl, belki ikincisi 43 yıl... Cevabı görememek de var, değer mi?

"Bilgiye aç olanın bâki arayışında ulaştığı her bilgi kırıntısı, bir diğerinin başlangıcıdır. Bu nedenle cehalet sabırsızların erdemidir."

Sorular devam ettikçe girilmeye tenezzül edilmemiş ya da izin verilmemiş yerlere giriyorum. Benden evvel ne varsa, muhatabı kalmasa da soruyorum... Bazen sormaya korkuyorum, çoğunlukla cevap alamıyorum. Evde oturup, bilgisayarın parlak ekranında çözülmüyor düğümler. Ciltli yazıtların hışırtılı sayfalarında bir iki adım daha ama o da yetmiyor. Ceplerimi boşalttığımda gördüm, harcayabileceğim bir kaç kuruş param, biraz da hayatım varmış.

"Hiçbir kör, göremediğini; hiç bir sağır, duyamadığını bilecek kadar erdemlidir. Ancak onlar da hisseder."

Ben de en fazla bir körün gördüğü, bir sağırın duyduğu kadar gerçekleri görebiliyorum, her insan gibi. Sadece hissediyorum, bir yerlerde gerçek keşfedilmeyi bekliyor. Ama biliyorum bazı soruları dahii soramazken, bulduğum cevapları kimseyle paylaşamayacağım. Sadece iç dünyamda kalaca ki elimdeki yegane zenginlik de bu olacak ama kimselere o hazineleri gösteremeyeceğim. Ezoterik bir bencillikten öte bir saygı, gerçeğe ve onun saklı kalma hakkına...

"Kaderin zincirlerin kurtulduk kardeşlerim, artık hürüz..."

Sır da olsa, hiç bir cevaba ulaşamasam da bu yolculuğa çıkma zamanı geldi...

Müsadenizle...

İçi Boş Bir Demokrasi Mümkün

2007-10-31T02:12:00.000+02:00

İnsanoğlu var oldukça, her daim kendi dışında var olan “ötekileri” tanımlama ihtiyacı güdeceği muhakkaktır. Tanrının, zenginlik arz etmesi için farklı nitelik ve meziyetlerde yarattığı insanoğluna, doğasında var olan farklar yetmemiş, dil, kültür ve düşünce gibi sonradan edinilen farklar da eklenmiştir. Daha da farklılaşan insanoğlu, “ötekini” belli alt başlıklarda tanımlamış, tanımladığı bu ötekilere kitlesel bir isim atamış, zaman zaman da bu farkları çatışma ve aşağılama aracı olarak sıkça kullanmıştır. İşte böylesi bir dünyada insanoğluna, “insan” kimliği yetmemiş, ırksal, dinsel ve etnik kimliklerle kendini bulma gayretine girmiştir.

İnsanoğlunun kendi benliğini ve zenginliğini aradığı bu acıklı yolculuğunda sonuca ulaşmak kimlikler üzerinden değil, bilakis tüm kimliklerden arınarak, kendi ile yüzleşmesiyle mümkündür. Bu gerçeği inkâr edip, insanlara kimlik üstüne kimlik yükledikten sonra bu kartvizitlerle dünyanın daha da yaşanılabilir bir yer olacağına inanmak büyük bir saflık ya da art niyetin eseridir.

Oysa gerçek -insan doğasına vakıf her aklı selimin öngörebileceği gibi- farklılıklar insanoğlunu birbirine yaklaştırmaktan ziyade, yeni çatışmalar için her daim zemin hazırlamıştır. Bu nedenle birleştirici yol kesinlikle farkları ortaya koymak ve onları belgelerle tescillemek değil, aksine ortak paydaları daha da ön plana çıkarmaktır.

Demokrasi Kisvesi Altında Yapılan Irkçılık

Günümüzde ise bu ayrımcılık kültürünün, bir sorunu veya belli bir sorunun çözümünü dile getirirken özellikle etnik ve ırksal ayrımcılığı erek saydığını görebilirsiniz. Bu kafa yapısına göre sorunların temelleri ve çözümleri genellikle hep aynı dayanağa, yani “ötekilere” bağlıdır.

Örneğin bu düşünce yapısına göre; Türkiye’de 23 yıldır yaşananların ismi Terör Sorunu değil, Kürt Sorunudur. Çözüm ise eş güdümlü hareketler değil, sadece ama sadece Kürt kimliğinin tanınmasıdır.

İşte bu düşünce yapısının olayların asıl sebebinin, güvenlik ve asayiş eksikliği, uyuşturucu, insan ve silah kaçakçılığından elde edilen rant, kaçak hayvan ve mazot ticareti rantı, iç ve dış çıkar guruplarının bölgedeki rolü, eğitim eksikliği, gelir adaletsizliği, jeopolitik zorluklar ve bunlar gibi pek çok nedenden kaynaklandığını idrak etmesini tabii ki beklemiyorum.

Belirtilen düşünce yapısına göre ortada tartışılmaz bir KÜRT sorunu vardır. Bu sorun da demokratik olarak, ancak kimlikler üzerinden nihayete erdirilebilir. Yeni kimlikler, yeni diller, yeni kültürler, yeni bayraklar... Hepsi de bu 23 senelik sorunu çözecek nihayi (sığ!) adımlardır.

Tabii ki terörün sağladığı puslu havadan milyonlarca dolar rant elde eden kitlelerin bu sorunu kimlik farklılıkları yaratarak çözmeye çalışması (bir yandan da çözümsüzlüğe sürüklemesi), bu durumun figüranları teröristlere "kardeşim" demesi normal bir hadisedir. Sanıyorum kimse bindiği dalı kesecek kadar aptal değildir.

Ama asıl kestiremediğim bu taleplerde bulunurken, hem kendilerini, hem de "ötekileri" sürükledikleri durumdur. Hele hele karşımızda bu adımlarla yok olan bir Yugoslavya örneği dururken.

Tabii k bu topraklarda yaşayanların mizacı farklıdır ve burası Anadolu'dur, Yugoslavya olamaz. Ancak sonuçta bu toprakların da insanı, etten kemiktendir ve her insan gibi farklılıklar yüzünden birbirine düşmüştür, düşecektir.

Radikal Aydınlar

Ama asıl iğrenç olan bu kimlikçiliğin "kardeşlik" kelimesiyle yan yana konularak sevdirilme çabasıdır.

Muhitlerinden çıkmaya dahii tenezzül etmeyen, Türkiye gerçeklerine kafa yormaktan aciz, radikal (!) aydınların tabii ki bunu anlamasını beklemiyorum. Tabii ki çoğu sorunu etnik temellere dayandırarak, yetiştikleri ve özendikleri Avrupa’dan miras, kafatasçı bir anlayışla “Ermeni Sorunu”, “Kürt Sorunu”, “Rum Sorunu” olarak ele almaya devam edecektir. Ama asıl miğde bulandırıcı olan, bu zavallı insanların, yaptıklarının bilincinde olarak (ya da olmayarak) sarf ettikleri bu sözlere, büyük bir gurur ve hazla köşelerinden devam etmeleri, akıttıkları zehirin dozunu da arttırarak, medya aracılığı ile topluma enjekte etmeleridir. Bundan daha açık bir bölücülük mümküm müdür?

Ancak bu anlayış sanılanın aksine sadece bu ülkede var olan ve Avrupa menşeyli bir hadise değildir. İnsan suretinin yansıdığı her toprak parçasında şiddetle muktedirdir.

Gerçek Demokrasi

“Demokrasi” kelimesiyle adeta perçinlenen etnik ayrımcılık, dünyada kardeşliğin sağlanmasını muhteva eden bir araç değil, bilakis en büyük engeli teşkil etmektedir. Gerçek demokrasi, ancak kimliklerin yok olduğu, sınırların kalktığı, bireyin ön plana çıktığı, rasyonel düşüncenin yaygınlaştığı, ötekini empati ile anlamaya gayretli, samimi İNSANLARLA var olabilir. Bu nedenle "kimlikler kalksın" derken yeni etnik kimliklerin, sınırlar kalksın derken özerk bölgelerin önümüze gelmesine anlam veremiyorum.

Bu tanımın ne olduğu anlaşılamamış olacak ki şu andaki iki yüzlü, topal demoktasi anlayışında, Kürt kimliğinin ortaya konulmasının, Güney Doğu Anadolu bölgesinin bu kimlikle adeta damgalanmasının demokratik açıdan gerekliliğini savunan cenahlar, sokaklarda halk tarafından ortaya konan Türk kimliğinden neden rahatsız olmaktadır? Kürt milliyetçiliği demokratik ise Türk milliyetçiliği neden anti-demokratik sayılmaktadır? Ortadaki bu iki yüzlülüğü anlamak, akıl sınırları dahilinde mümkün değildir.

Diğer yandan ellerinde Türk bayraklarıyla sokaklara dökülen binleri gördüğünde homurdanan iki yüzlü elitlere haddini bildirmek için tek bir cevap kâfidir; "Laissez faire, laissez passer!".

İkiyüzlülük Düsturu

Sanıyorum Avrupa menşeyli demokrasi anlayışının da en büyük çıkmazı budur; iki yüzlülük. I.Dünya Savaşı sırasında Osmanlı İmparatorluğu sınırları dahilinde yaşanan çete savaşları, mübadele ve diğer olayları “Ermeni Soykırmı” diyerek tek bir kalemde kestirip atabilirken, gözlerimizin önünde cereyan eden Bosna ve Ruanda katliyamlarına soykırım diyememiş, Hocalı’da Ermeni ve Rus ordusunun eş güdümlü olarak girdiği ve yüzlerce sivili katlettiği olaylara henüz bir tanım dahii bulamamış bir Avrupa demokrasisi, nasıl olur da dünyada birileri tarafından övülüp, dikte edilmeye çalışılmaktadır?

Böylesi bir demokrasi anlayışı ile ne kadar samimi olunabilir? Ne kadar kardeşlikten, barıştan bahsedilebilir?

Kinden, nefretten adeta nefesi kokan kıta Avrupası ideolojileri, arkaik uluslararası hukuk kuralları altında aklanırken kime, ne kadar daha demokrasi dersi vermeye devam edebilirsiniz? En azından bu topraklardaki –etnik kökenleri ne olursa olsun- faşist ve ırkçıları, dürüstlüklerinden ötürü kutluyorum. İster Kürt, ister Türk, ister Ermeni, ister Rum faşistler... Diğer ırklara karşı, nedensiz nefretlerini en azından saklamadan, özgürce, ölene kadar haykırabiliyorsunuz. İki yüzlü demokrasiyle, "hepimiz kardeşiz" deyip sonra da arkadan vuranlarla mukayese edildiğinde, bu bile nimettir sanırım.

Toplumun Parçası Olmayan Birey

Bireycilik, bu toplumun gerçekleri dışında, neden-sonuç ilişkisine dayandırılmadan, diğer Avrupa ülkelerindeki haliyle ve sadece bu toprakların geleneklerini, kültürünü aşalamak için kullanıldı. Nedeni araştırılmadan, sadece "Hayır!" demek için bir tepki. Gençlik heyecanı? Belki... Ama araştırılsa, açıklansa, neden-sonuca dayansa, biraz da bu toprakların realitesine varsa fena mı olurdu.

Kısaca bu koca kavrama da aynı "demokrasi", "kardeşlik", "barış" gibi yazık oldu. Yetmedi birileri haddini de aşarak, bireyin ancak etnik kimliklerle birey (!) olabileceğini ortaya attı.

Vicdani ret konusuna hiç girmiyorum... Kraldan fazla kralcıların, yaşadığı ülkenin, halkın gerçeklerinden uzak, yalıdan, lüks apartmanlardan bozma mağralarında yaşayan komprador aydınların ağzına sakız, elinde oyuncak oldu ve yine yazık oldu...

Dedik ya “Gerçek demokrasi, ancak kimliklerin yok olduğu, sınırların kalktığı, bireyin ön plana çıktığı, rasyonel düşüncenin yaygınlaştığı, ötekini empati ile anlamaya niyetli ve istekli İNSANLARLA var olabilir.” diye. Ama insan doğasında böyle bir şey yok, var da olmayacak. Hayır, sakın yanlış anlaşılmasın. Bunun olmamasını arzu ettiğim için “olmayacak” demiyorum. Biliyorum çünkü insanoğlunu -en azından kendimi- tanıyorum. Şucu, bucu olmak da değil asıl önemli olan. Sadece dürüst olmak...

İnsanın, kendi doğasını tanıyıp da inkâr etmesi de mümkün tabii. Hep birlikte dünyadaki topal demokrasiyi yere göğe sığdıramayalım, etnik ve kültürel zenginliklerin dünyayı barışa kavuşturacağı masalına inanalım, mazlum ırkçılığını överken, zalimin ırkçılığını sövelim, dünyadaki tüm insanları boş umutlarla kandırıp, peşimizden olmayacak bir dua uğruna sürükleyelim. Sonra da tek tesellimiz “Ben dünyada kalıcı bir barışın mümkün olduğuna inanıyorum” olsun. Akabinde ucube gazetelerin birinde köşe kapıp, şakşakçılık yapmaya koyulalım...

Sonra da aval aval düşünelim, bu güzelim dünyayı kim Hitler, Stalin gibi kasaplara mahkûm etti diye...

“Death solves all problem. No man, no problem.” – Joseph Stalin

21 Ekim Neden Hukuki ve Siyasi Bir Zafiyettir?

2007-10-10T13:22:00.000+03:00

Tam 11 gün sonra, yani 21 Ekim pazar günü, seçmen vasfına sahip her Türk vatandaşı sandıklara giderek, Anayasa değişikliği için "seçme" hakkını kullanması beklenmektedir. Ancak vatandaş neyi oylayacağının, neden "evet" ya da neden "hayır" diyeceğinin ne kadar farkındadır?

Vatandaşın şu anda, oylayacağı Anayasa taslağı hakkında bilgi sahibi olması beklenemez. Zirâ 11 gün sonra oylanacak olan Anayasa değişikliği halen net ve son şeklini alarak halkın önüne konulamamıştır. Referandumun doğrudan muhatabı olan halkı geçiniz, bu paket aydınların, hukukçuların, bilim adamlarının önüne sadece teknik yorum beyan edebilmesi için bile tam olarak son şekli ile konulmamıştır. Konulmadığı için de gelecekte ortaya çıkacak sorunlardan, hukuki boşluklardan ve zafiyetlerden korunulması nasıl beklenebilir?

Cumhurbaşkanlığı Krizi

Kaldı ki daha Anayasa değişikliği bile onaylanmadan yarattığı Cumhurbaşkanlığı sorunu ortadadır. Bu sorun Anayasa değişikliği pakedindeki geçici 18 ve 19'uncu maddelerin Cumhurbaşkanlığı seçimi konusundaki metinlerinden ortaya çıkmıştır. Bu maddelere göre; "Türkiye Cumhuriyeti, 12.Cumhurbaşkanı, 11.Cumhurbaşkanı'nın seçiminden 7 yıl sonra halk tarafından referandumla seçilecek; 11.Cumhubarşkanı ise Anayasa değişikliğinden 40 gün sonra gene referandumla belirlenecektir". Ancak Türkiye Cumhuriyeti'nin Büyük Millet Meclisi yürürlükte olan Anayasaya göre 11.Cumhurbaşkanı seçmiştir, o da sayın Abdullah Gül'dür. 11.Cumhurbaşkanı'nın yeniden seçimi bu yüzden mümkün değildir. Yeniden seçim işlemi için ise 11.Cumhurbaşkanı'nın feshi gerekir ki bu durumda da seçilecek olan 11. değil 12.Cumhurbaşkanı olacaktır. Bu durum ise başlı başına bir hukuki zafiyettir.

Yoruma Açık Bir Konu Değil

Bu zafiyet ortaya çıktığında muhatabı olmadığı halde sayın Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'a sorulmuş, o da söz konusu hükmün Abdullah Gül için değil, 12.Cumhurbaşkanı için geçerli olacağını zikretmişti. Ancak bu hukuki konunun muhatabı sayın Erdoğan değil, Anayasa Mahkemeleri'dir. Anayasa taslandığının şu andaki halini okuyan her hangi bir hukukçunun anlayabileceği gibi, bu konu yoruma hiç bir şekilde açık değildir ancak bu haliyle kabulu halinde; 11.Cumhurbaşkanı yeniden seçimle ve 12.Cumhurbaşkanı olarak yeniden seçilmesi gerekmektedir. Bu durum ve bu durumun yaratacağı zafiyet ve ikilemler silsilesi göz önünde alınarak nihayet 4 Ekim'de, Anayasa değişikliği paketindeki 11.Cumhurbaşkanı'nın seçimini düzenleyen geçici 18. ve geçici 19. maddelerin çıkarılması için Meclis Başkanlığı'na teklif verilmiştir. Şu anda da TBMM Genel Kurulu'nda oylanmaktadır. Umuyorum ki bu toplantı sonunda bu hukuki hata düzeltielecek ve en azından bu sorun ortaya çıkmadan, aşılacak.

Siyasi Zafiyet

Ancak teklifin ikinci tur oylaması ise 16 Ekim Salı günü gerçekleştirilecek. Son şeklini ancak 16 Ekim salı günü alacak olan bir Anayasa değişikliği pakedinin, doğru dürüst anlaşılmadan, sorgulanmadan, tartışılmadan 5 gün sonra referanduma açılacak olması, referandumun Ramazan Bayramı'nı tam da takip eden haftada yapılacak olması son derece düşündürücüdür.

Beş günde vatandaşın Anayasa değişikliği pakedi hakkında bilgi edinmesi, yorum yapması ve karara varması beklenmektedir, hele ki "Terör" ve "Sınır Ötesi Operasyon" gibi yoğun bir gündemin olduğu dönemde. Bilgilendirme ve popaganda hakkının beş güne sınırlandırıldığı bir referandumdan demokratik bir sonuç beklemek siyasal etikle bağdaşmamaktadır. Bu durumda referandumun demokratik amaçlarla yapıldığı ereği şüphe altında kalır. Eğer demokratik bir sonuç için referandum yapılıyorsa pakedin en az 15 günlük bir sürede sivil örgütler ve yetkili kuruluşlarca tartışılması, fikir alınması, fikirler doğrultusunda eğer revize edilecekse tekrar Mecliste görüşülmesi, revize edildikten sonra da 15 günlük bilgilendirme sürecine alınması gerekir. Kısaca eğer amaç demokratik bir referandumsa bilgilendirme ve propaganda süresi azami 30 gün olmalıdır.

Eğer amaç bu değilse, eğer ki bu referandum beş gün içinde oldu bittiye getirilmek isteniyorsa, eğer bu Anayasa değişikliği "AKP'yi seviyor musunuz?" anketine çevrilmek isteniyorsa buyrun meydan sizindir. Hayırlı, uğurlu olsun.

Saygılarımla...

Suskunluk Orucu

2007-09-24T20:22:00.000+03:00

Mümkün müdür bir Ramazan da daha her şeye rağmen huzurlu olmak, inanmak lâyıkıyla... İnanmak, iyiye, kötüye... Allah'ın bağışlayıcı kollarına sığınmak, dünyayı unutmak ve sadece kendinle baş başa kalmak... Aç olanı, açıkta ve sefil olanı anlamak, onun acılarını paylaşmak. Canın acıdığında, dayanamadığında, azap çektiğinde, bir dinin ilâhi tınısında yeşermek...

İnsan saymak ve sayılmak ilk önce, yaşına, başına, tipine, ırkında, dinine bakmadan... Eğer kullarıysak yaratıcının, diğer yarattıklarını aşalamadan, kin gütmeden... Yahudi, Hristiyan, Müslüman ya da Budist ama inanmak... Diğer inananları aşalamadan, kulluk ederken, tanrı rolüne soyunmadan...

Kalıplara hapsolmadan, saçsız, sakalsız, çarşafsız, şapkasız, kavuksuz inanmak... Zoraki duygularla göz yaşı dökmeden, bir mezhebe, cemaate, odaya üye olmadan inanmak... Slogan atmadan, alet olmadan, kendin çizip, kendin aşarak, kimseye değil, sadece kendin inananarak, inanmak... İçindekine, içinden gelene, özgürce ve karşılıksız inanmak...

"Benim" değil, "Hepimizin", "Bir ben var benden içeri... Tıpkı senin gibi..." diyerek inanmak... Tekeline almadan, tekele tapmadan, tapanı aşalamadan inanmak...

Aciz olduğuna, acınası olduğuna, fâni olduğuna, bir dilim ekmeğe muhtaç olduğuna inanmak... İnanırken övmeden, övmedin diye övülmeden, var git ersen de bilinmeden inanmak... Sesiz sedasız isteyerek, bir kalbe yenilerek... Sanki hiç bilmeyerek inanmak...

Acizin ezilmediğini, onun da yarın başka bir acizi ezmeyeceğini bilerek inanmak... Er geç bu düzenin bozulacağını, bozulanın düzen olmadığını, sanki hiç var olmadığını umarak inanmak... "Yeter" deyip çıkmadan yola, isyan noktasına varmadan ama, ölüme dört gün kala, son bir çağre olmadan inanmak...

Kulun bildiğini kuldan sakınarak, nice sırrı saklayarak, dişini sıkıp, gözünü, kulağını tıkayarak, şu dünyadaki nice isimdeki cahilliğe, zalimliğe, adaletsizliğe rağmen inanmak... İnanmak... Mümkün müdür?

İnanıp da susmak mümkün müdür?

Melekler ve Şeytanlar

2007-09-19T21:25:00.000+03:00

...Hayat aslında bir çok irili ufaklı hikayeler silsilesidir. Biz zavallı varlıklar, hikayeler içindeki o küçücük figüranlar, ille de hikâyelerin yazarını, tanrıyı anlamak ve onun yazdığı bu hikâyelerin bizi götüreceği yeri bilmek isteriz. Ama asıl önemli olan hikâyenin nereye varacağı değil, o hikayenin bize ne anlatmaya çalıştığıdır. Zira yaşananlar üç aşağı, beş yukarı aynı şeyler değil midir?...

Geçenlerde otobüse binmiş, eve dönüyordum. Trafik ise tıkalı, malum iş çıkışı, hem de Ramazan. İftara az kaldı, sinirler gergin, başım da ağrıyor... Neyse otobüs kalkalı 10-15 dakika oldu her şey normal, sakin bir yolculuk... Soldan yanaşan hızlı bir otomobil, ani hareketler, sert bir fren... Olsun kazasız belasız atlattık, olur böyle şeyler. İki dakika geçmemişti, gene aynı araba, gene sert bir fren. Otomobilden yapılan pişkin bir el hareketi, derken otobüs şöförünün kafası atar, yol üstü münakaşa...

Şimdi bu basit kavgada nasıl ilâhi bir mesaj olabilir diyebilirsiniz. Oysa vardı ve tamamlanmak için sadece birkaç saniyesi kalmıştı... Yanyana otobanda giden iki aracın şöförünün küfürleşerek bir kazaya sebebiyet verebileceğini gören bir amca "Uyma sen ona, bırak gitsin. Efendilik sende kalsın." diye çıkıştı.

Aynı anda sol çaprazımdaki sakallı, sarıklı, nur yüzlü başka bir amcam da "Kır otobüsü üstüne, aklı başına gelsin. Bir daha yapmasın!" diye gaz verdi.

Bu sahnede, iki farklı insanın, iki farklı düşünceyi, sanki sözleşmiş gibi peşi sıra sarf etmesi, kılıkları, kıyafetleri, yer, zaman vs. çok mu tesadüftü? Yoksa ben delirdim de, hayatın her saniyesinde bir sebep ve mesaj mı arıyordum?

Sonunda otobüs şöförü o kadar insanın canını tehlikeye atıp, bu it dalaşını fazla sürdürmedi ve tüm tahriklere rağmen efendilik onda kaldı, bana da içimdeki melekler ve şeytanların hesabı...